Tot over een paar dagen. En gedraag je maandag, mijn lieve kinders.

Net als de Nike air max werden Vans in eerste instantie enkel gedragen door een bepaalde subcultuur, in dit geval skateboarders in Zuid-Californië. De gebroeders Van Doren openden in de jaren 70 samen met drie partners hun eerste winkel in Californië. Hun zaak ‘Van Doren Rubber Company’ was destijds uniek in hun manier van werken. Zij verkochten hun schoenen niet aan de groothandel om hun publiek te bereiken, maar in plaats daarvan verkochten zij hun schoenen direct vanuit de fabriek. Als je een paar nieuwe Vans wilde, liep je ‘s morgens langs de fabriek om je wensen door te nemen. Dezelfde dag nog werden deze dan gemaakt in de fabriek en je kon ze ‘s middags ophalen. Met een razendsnel tempo werden de Vans schoenen enorm populair, en waaide het merk over naar de rest van de wereld. Uiteraard veranderde de manier van werken, en ontwikkelde Vans zich als een professioneel merk. De klassieke schoen van destijds ‘Vans#95′ zijn tegenwoordig de klassieke Vans die we kennen als ‘the Era’.

Er is inmiddels zoveel veranderd met het merk dat de sneakers zijn uitgegroeid tot unisex sneakers, gedragen door mannen en vrouwen onder zeer veel subculturen. Een prachtig voorbeeld van een klein idee onder een stel vrienden of broers, wat is uitgegroeid tot een gigantisch internationaal succes!

Mijn nieuwste Vans? Die vind je hieronder…

Een iglo van boeken door Miler Lagos.

Boekensteun door Knob Creek Metal Arts.

Een toren van 15.000 boeken over Abraham Lincoln in het Ford’s Theatre Center for Education and Leadership in Washington (via thisitsnhappiness).

Ingang van het Istanbul Modern Art Museum (via Hanif Shoaei).

Boekenbehangetje door Atelier Abigail Ahern.

Bench of Thoughts gemaakt van gerecyclede boeken door Alvaro Tamarit.

‘Read Your Book Case’ Typografische boekenkast door Saporiti.

Toren van Babel op het Plaza San Martin in Buenos Aires, ontworpen door de Argentijnse kunstenares Marta Minujin.

Boekentafeltje door Jane Dandy.

Boekenplantjes door Koshi Kawachi.

Showen met je boeken op de Exhibi-Table.

The secret closet (via Simon Brown).

Gewichtige boekenplank door Daniel Eatock.

Boekmobiel voor aan ‘t plafond door Lisa Occhipinti.

‘Basic Object Oriented Knowledge Systems’ door Rune Guneriussen.

‘Spines to rest your spine’ door Rosie Hardy.

Leeslampje te koop bij Charles and Marie.

Boekenmarkt in Den Haag (via Darice).

Wat doe je als bibliotheek met afgeschreven boeken? (via Recyclart).

Vintage boekenplank door Miriam Aust.

Doe-het-lekker-zelf-tafel (via SightUnseen).

Ingang naar de boekenhemel in MAMbo.

Meer? Binnenkort verschijnt het volgende deel.

Natuurlijk is Alkmaar voor mij – als doorgewinterde Noord-Hollander – bekend terrein, maar voor vriendjelief was het een geheel nieuwe ervaring. En dat Alkmaar een fijne stad is, dat wilde ik best met hem delen. Je kunt er erg fijn winkelen, op zaterdagmiddag is er een gezellig markt en je kunt heerlijk verdwalen wandelen in de vele steegjes, hofjes en straatjes. Want de binnenstad van Alkmaar is karakteristiek. Hoewel de straten je misschien doen denken aan onze wereldstad Amsterdam, is het stadje met de beroemde kaasmarkt toch echt wel authentiek. En daar maak ik dan weer mooie Instagrammetjes van (zie onder).

Onze chocolade verleiding nuttigden we bij Restaurant Zegels aan de Gedempte Nieuwesloot. Tussen de rumoerigheid van de markt lieten we het ons goed smaken en keken ondertussen hoe andere mensen genoten van een uitgebreide high-tea, want die etagères boordevol lekkers zagen er ook zeer smakelijk uit. Maar na een welkomstdrankje, twee koppen thee en heel veel chocolade waren wij ook verzadigd en bleek ik ineens een heuse kledingwinkel in Alkmaar te hebben geopend…

Speel jij weleens toerist in eigen stad?

Echter, daar was ineens het extra lange en vrije paasweekend. En daar moesten vriendjelief en ik natuurlijk gebruik van maken. Zaterdagochtend werd de wekker extra vroeg gezet en togen ons – nog met de slaap in de ogen – naar Amsterdam Noord. Toen we het terrein van de NDSM-werf na een voorspoedige reis bereikten, was het al een drukte van belang. En dat terwijl de Vlooienmarkt (officieel) nog maar vijftien minuten was geopend! Gelukkig beschikt het terrein over een groot parkeerterrein en was er nog een plekje voor ons karretje aan het IJ.

Bergen vol troep
Op deze zonnige, maar met een koude wind geplaagde ochtend, begonnen we eerst met het tentoongestelde waar op de honderden marktkramen buiten. Terwijl vriendjelief de kraampjes met stapels kleren het liefst voorbij liep, scoorde ik tóch drie jasjes en een paar nog gloedjenieuw uitziende schoenen. Vriendjelief haalde zijn hart liever op bij kettingsloten, schroefjes en boutjes of spelletjes voor een van zijn consoles.

Foutje, bedankt!
Daarnaast maakten we daar buiten een klassieke vlooienmarkt beginnersfout: we zagen twee prachtige kandelaars, maar lieten ze nog even staan. Stel je voor dat we iets mooiers zagen. Dus niet. En die kandelaars waren even later natuurlijk al aan iemand anders verkocht. Gingen die dingen voor ons toekomstige huis dus mooi aan onze neus voorbij.

Alle kleuren van de regenboog
In de hal binnen stonden nog eens zoveel kramen. En een tentje waar we dankbaar dampend warme chocolademelk kochten. Daarnaast deden we (voor onze lijn) heel erg ons best om die patat- en poffertjeskraam over het hoofd te zien. Struinend langs de vele marktkramen scoorde vriendje – zo blij als een klein kind – een klassieke (en ja ook nog erg goed werkende) Gameboy Color uit de oertijd en we leerden langzamerhand het principe van het afdingen. Zo ging de rok waar ik mijn oog op had laten vallen voor twee euro mee naar huis.

Liefde op het eerste gezicht
Bij een boekhandelaar legde ik de hoogste prijs neer voor deze dag om een werkelijk fan-tas-tisch boek in onze inmiddels overvolle plastic tas te stoppen: Het geheime dagboek van Klein Duimpje. In dit boek ontdek je alles wat het klassieke sprookje verzwijgt. Over knorrende magen, slechte stiefmoeders, hongerige leraren, broodkruimels en de zevenmijlslaarzen natuurlijk. Grappig, dromerig, poëtisch en gedetailleerd beschrijft de kleine, maar dappere sprookjesheld zijn dagelijkse belevenissen en fantastische avonturen. Het boek zit boordevol tekeningen van kunstenares Rebecca Dautremer. Ja, ik heb er weer een nieuwe liefde bij.

Ga op snuffeljacht!
Hoewel we tientallen keren zijn overreden door kinderwagens en volgepropte rolkoffers, kon dit de pret niet drukken. De grootste vlooienmarkt van Nederland is zéker de moeite waard. Het liefst meerdere keren per jaar. Daar moet je dan wel vroeg je bed voor uit, enerzijds om de meest fantastische spullen op de kop te tikken voordat iemand anders er al mee vandoor is gegaan en anderzijds omdat het alleen maar drukker wordt en die gigantische rij bij de ingang gewoonweg zonde van jouw snuffeljacht is.

Schoenen (River Island) – Vintage tasje (Lisa-p) – Het geheime dagboek van klein duimpje met tekeningen van Rebecca Dautremer.

Blazer met glitters (Zara) – Licht grijze blazer (H&M) – Rode blazer (Bianca)

Groene jurk met motief (merk onbekend) – Vintage rok (merk onbekend)

Gameboy Color – Spel voor de XBOX – Horloge (Petrol Industries)

Maar er zijn mensen die dat dus wel kunnen. Nee, niet arrogant zijn. Ik bedoel een hele mooie modeblog bijhouden. Meisjes die prachtige foto’s maken en originele outfits dragen waar je ú tegen zegt. Het zijn er niet veel, de modeblogs die ik volg. Maar een dagelijks klikje naar Fashionata kan ik niet laten. En waarom ik dan juist déze blog bekijk? Dat komt waarschijnlijk omdat ik de kledingkast (met inhoud, doh!) van Sofie Valkiers graag zou willen hebben. De kleurtjes, motiefjes en printjes. De stoffen, kleuren en lijnen. De accessoires, schoenen en sjaaltjes. Ik houd ervan. En dat mag bij deze de hele wereld weten.

Wanneer ben je begonnen met bloggen, en waarom?
Sofie: “In ben met Fashionata begonnen in 2008, omdat ik echt mijn passie wou delen met gelijkgezinden. Ik hou ervan om over mode te praten, nieuwe ideeën op te doen en mijn interesses te delen. Zo ben ik ook verslaafd aan fotografie en reizen. Het allerleukste aan het bloggen vind ik de feedback van mijn lezeressen. Dit geeft mij elke dag een serieuze boost en dat maakt dat ik het bloggen nooit beu word. Een andere fijne bijkomstigheid is dat ik ongelofelijk leuke dingen mag meemaken en kan reizen voor mijn blog! De minder leuke kanten? Jaloezie en soms wat onbegrip van mensen.”

Wat is het leukste dat je tot nu toe (voor je blog) hebt meegemaakt?
“Op nummer één staat zeker en vast New York Fashion week! Ook mocht ik naar New York om Beyoncé te ontmoeten en haar privé feestje bijwonen, dat was zo overweldigend! Verder heb ik ook nog andere celebs ontmoet zoals Kate Moss, Georgia Jagger… en natuurlijk ook heel wat designers! Daarnaast ben ik begonnen als styliste, doordat een magazine mijn blog had opgemerkt… zo fijn en het valt eigenlijk super te combineren met het bloggen!”

Hoe groot zijn modebloggers in België, net zo groot als in Nederland?
“Ik denk dat er in Nederland veel meer bloggers zijn dan in België en dat ze ook meer worden geapprecieerd. Maar ik geloof wel dat dit allemaal nog gaat komen voor België! Antwerpen is echt een fantastische stad en ik voel me hier echt thuis. Maar ik zou ook nog wel op andere plaatsen kunnen wonen, dan denk ik bijvoorbeeld aan Londen en Parijs. Of waarom niet een warm land zoals Brazilië? Bloggend op het strand… ja dat zie ik wel zitten!”

Laat jij je weleens sponsoren door bedrijven, om een blog te schrijven of hun kleding aan te trekken voor foto’s?
“Ik kan hierin héél duidelijk zijn: ik werk alleen maar samen met merken die ik leuk vind. Ik heb al heel aantrekkelijke aanbiedingen moeten afwijzen, omdat het merk niet bij Fashionata en bij mij past. Soms zie je wel dat bloggers ineens iets dragen dat niet hun stijl is en dat vind ik altijd spijtig…”

Hoe kom jij aan je inspiratie?
“Via modemagazines, streetstyle en blogs. Zo volg ik onder andere Elin Kling, Caroline’s mode, Hanneli en Garance Doré.”

Heb jij ook een favoriete modeblogger?

En hieronder is dus het bewijs. Didn’t I look already so cute back in the day?

De exposities
Tijdens de Museumnacht begint mijn culturele reis steevast bij FOAM, maar ook tijdens (schrijf)workshops loop ik graag langs de vele prachtige foto’s. Afgelopen vrijdag besloten vriendinnetje E. en ik in dit magnifieke museum de nieuw(st)e exposities te bekijken: Bertien van Manen – Let’s Sit Down Before We Go en The New York Times Magazine Photographs.

Let’s Sit Down Beofore We Go
De Amsterdamse fotografe Bertien van Manen reisde deccennialang met een kekke polaroidcamera door Rusland, Moldavië, Kazachstan, Oezbekistan, Oekraïne, Tatarstan en Georgië. Voor de expositie Let’s Sit Down Before We Go selecteerde Van Manen 60 foto’s uit ruim 15.000 (!) negatieven. Dit resulteerde in een persoonlijke expositie. Waarin gewone, alledaagse mensen, dingen en beelden centraal staan.

Van Manen was verbaasd te zien dat de tijd bijna heeft stilgestaan, op haar foto’s leek het leven buiten de grote steden nauwelijks te veranderen. Ik verbaasde mij vooral om de kleding. We weten het eigenlijk allang, maar het werd door Van Manen maar weer bevestigd dat kledingstukken na een bepaalde tijd weer helemaal hot zijn, zoals het galante felgele badpak, de zwierige rok met bloemetjesmotief en de extravagante bolhoed.

Daarnaast zijn de foto’s van Bertien van Manen vaak een tikje vreemd. Wat doet dat jongetje boven op de kast? En waarom zit er iemand met muts op in een leeg bioscoopzaaltje? Het licht-absurdistische is iets dat Van Manen niet regisseert maar spontaan aantreft. En daarom kun je van iedere foto in deze speciaal gemaakte selectie wel urenlang genieten.

New York Times Magazine Photographs
Dat ik een zwak heb voor New York moet geen geheim meer zijn (en anders bekijk je nu even heel snel mijn biografie). Dat de titel van de expositie – New York Times Magazine Photographs – voor mij als een sprookje klinkt en ik deze expositie moest zien, was dan ook zo klaar als een klontje. Als het aan mij lag, had ik alláng een abonnement op The New York Times genomen en dan zou ik natuurlijk iedere zondag in de Starbucks zitten, nippend aan mijn latte macchiato met extra veel karamel en met mijn dopneusje in het Magazine.

Eén van de redenen dat het weekblad The New York Times Magazine zo succesvol (en leuk) is, is de ruimte voor nieuwe vormen van tijdschriftfotografie door opdrachten aan fotografen te verstrekken en hun werk te publiceren: van journalistiek tot modereportages en portretten. Met de tentoonstelling in FOAM geeft fotohoofdredacteur Kathy Ryan een kijkje achter de schermen van elf afzonderlijke, opvallende projecten die eerder verschenen zijn op de pagina’s van het Magazine. Zo zijn naast de ingelijste foto’s ook shotlists, proefprints en contactafdrukken, video’s en tijdschriftenpagina’s te zien.

Geen genre, grens of reportage is het Magazine te gek. Of zoals Kathy Ryan opmerkt: “De beste creatieve werken ontstaan vaak door uitwisseling tussen verschillende disciplines. Een film is als een schilderij, een foto als een sculptuur. Zo is ook het Magazine vaak op zijn best als we fotografen laten werken aan projecten die buiten hun normale grenzen vallen. Als een beeldend kunstenaar een nieuwsitem maakt of een documentairefotograaf een modereportage, dan spatten de vonken van het papier.”

Gezamenlijk tonen deze beelden de bijzondere manier waarop The New York Times Magazine fotografie gebruikt om verhalen te vertellen. En van de 300 foto’s die in FOAM hangen, was ik vooral gecharmeerd van de verhalen foto’s van Gregory Crewdson. Zijn fotoreeks Dream House mag zekersteweten in mijn toekomstige ontvangsthal hangen. De modenreportages konden mijn hartje ook wel bekoren, evenals de portretten van Bekende Amerikanen, geschoten door onder andere Rineke Dijkstra, Inez van Lamsweerde en Vinoodh Matadin.

Deze hartverwarmende foto’s bekeek ik in een zo niet nóg warmere zaal, maar in de daaropvolgende ruimtes kwam de kilte ons tegemoet. FOAM leek aan de beleving van de oorlogsreportages en de onmiskenbare fotoreeks van 9/11 een extra dimensie te willen toevoegen. Het is raar, dat hoe verschrikkelijk iets kan zijn, zulke imposante beelden opleveren. Waar je uren naar kunt kijken, steeds weer wat nieuws in kunt ontdekken en de tijd even stil bij blijft staan. Ja, Kathy Ryan heeft haar uiterste best gedaan om ons te laten zien wat The New York Times Photographs de afgelopen 30 jaar zo bijzonder (heeft ge)maakt.

Bij de tentoonstelling verscheen het gelijknamige boek The New York Times Magazine Photographs, dat nu natuurlijk op mijn verlanglijstje staat (heel even sparen nog!).

Let’s sit down before we go van Bertien van Manen is 24 juni 2012 en The New York Times Magazine Photographs is tot 30 mei 2012 te zien in Foam. Open dagelijks van 10.00 -18 uur, do/vr van 10.00 – 21.00 uur.

Mispoes!
En toen ging het mis. Of het nu kwam omdat we nooit meer op MSN aanwezig waren, we een te druk leven hadden of onze wegen elkaar scheidden, weet ik niet. Maar we zagen elkaar niet meer. Wat ik wel weet, is dat we elkaar misten. Hoe we elkaars zinnen af kunnen maken, altijd eerlijk tegen elkaar kunnen zijn, moeten lachen om grapjes die niemand anders snapt (tot ergernis aan toe) en één blik genoeg is om te weten dat de ander hetzelfde denkt.
Het heeft twee jaar geduurd voordat ik mijn vriendinnetje Eva weer in levende lijve mocht knuffelen. Zou het nog wel leuk zijn? Gezellig? Of eigenlijk gewoonweg heel erg raar en tot nooit meer ziens? Je snapt bij het lezen van deze blog en de vele foto’s natuurlijk dat het prima ging en we weer een memorabele dag kunnen toevoegen in het Grote Eva & Danielle Boek.

Gratiz ontbijtje
Met een propvol programma zwalkten we door de stad, te beginnen bij de nieuwe conceptstore van Starbucks op het Rembrandtplein. Via Kudoo Social Gifting gaven we elkaar een gratis ontbijtje (wij raden de French Toast aan) en kwamen tot de conclusie dat wij toch meer Bagels & Beans meisjes zijn. Dus daar dronken we ‘s middags natuurlijk nog een Alles Gemengd.

Cultureel doen
Vervolgens liepen we naar Keizersgracht 609 om het fotografiewalhalla van Amsterdam onveilig te maken met onze aanwezigheid. In FOAM Amsterdam zijn op dit moment twee fantastische exposities te zien: Bertien van Manen – Let’s sit down before we go en The New York Times Magazine Photographs. Ben je in de buurt, of zijn foto’s zeg maar echt jouw ding, schroom niet en plan dan zeer binnenkort zéker een bezoekje aan dit museum in.

Naar ons hart
Na dit hoogtepuntje was het tijd om de Apple Store om het Leidseplein te ontdekken. Natuurlijk zijn wij lyrisch over de mogelijkheden van onze iPhone’s, kunnen wij niet zonder iPod en willen we best de allernieuwste Macbook Pro. Maar het Hirschgebouw deed ons eigenlijk niets. Waar ons hartje wél sneller van ging kloppen, waren de boetiekjes in de 9 straatjes. Ik was vooral gecharmeerd van The Darling, een winkel die ik al tijden volg op Facebook, maar – shame on me – nog nooit van binnen had gezien.

Alleen als ‘ie ijs en ijskoud is
Uiteindelijk sloten we de dag af met een ijsje, nieuwe smaakjes ijs voor 50 cent welteverstaan. Ik geloof dan ook zeker in de Store for Brands, waar ik eerder al eens verliefd werd op de XBOX Kinect. En waar ik ook zeker een toekomst in zie, is weer heel snel een nieuwe date met mijn lieve vriendinnetje Eva.

Bananielle & Eba

Ontbijten @ Starbucks

Proost!

Expositie in FOAM Amsterdam

Bertien van Manen – Let’s Sit Down Before We Go

We love books

Geef mij maar Amsterdam

Pittorekse wandeling

Beetje jammer van dat witte busje!

Dé Apple shop

Alles Gemengd @ Bagels & Beans

Winkelen in de 9 straatjes

Mijn favoriete boetiekje

Onmisbaar.

En een ijsje toe