Op de basisschool kregen we weleens cijfers, maar dat stelde eigenlijk niets voor. Je schreef onder gezonde spanning mee aan het dictee, maakte je opdrachten uit je rekenboek en knutselde een werkstuk in elkaar bij wereldoriëntatie. Mijn allereerste cijfer op de middelbare school is mij daarentegen wel bijgebleven. De zenuwen zullen wel door mijn lijf gegierd hebben tijdens het maken van mijn eerste ‘echte’ toets, ik moest (van mezelf) meer dan goed presteren. En dan deed ik door een 10- bij wiskunde te halen. Dat ene leestekentje achter het cijfer kwam door de eerste opgave: we moesten een cirkel tekenen met onze passer, maar in mijn getekende ronding zat nog een ander extra gaatje wat daar niet had mogen zijn. Een klein foutje, maar wel afgestraft met een min. Bovendien schreef ik cirkel met een c (Circel), wat volgens de leraar natuurlijk niet door de beugel kon. Tegenwoordig ben ik al blij met een 6, kom maar op met die studiepunten! Maar stiekem zal ik altijd streven naar die 10, en dan graag zonder die min.

Het is nog vroeg als vriendlief en ik op de fiets stappen richting Haarlemmerhout. Het duurt even voor we de persingang vinden en we met ons polsbandje het backstageterrein op lopen. Wat onwennig lopen we naar de perscontainer, onze werkplek voor vandaag. Daar krijgen we consumptiebonnen in onze handen gedrukt en vervolgens kan het feest voor ons beginnen.

30 jaar Bevrijdingspop
Ik loop al snel met een rood lichtgevend hartje op mijn sjaal gespeld van het nieuwe initiatief Masterpiece. Vorig jaar was ik na mijn stagedag bij Vrouw.nl maar een uurtje aanwezig op het terrein, maar op deze dertigste editie van Bevrijdingspop was ik de gehele dag zoet. In opdracht van PlugOut schreef ik verschillende recensies van de optredens op het Provincie Noord-Holland podium en het Jupiler podium.

Energieke Ethereal
Het openingsoptreden van de melodische metalband Ethereal leverde deze recensie op en kwam op de voorpagina te staan van de website Bevrijdingspop.nl. Een hele eer, als je nagaat dat de andere recensies alleen te lezen zijn op de speciaal aangemaakte PlugOut pagina.

Dhr. Knol
We rennen en vliegen (lees: zigzaggend en schuifelend tussen de mensenmassa door) van backstage naar festivalterrein en weer terug. De organisatie laat ons goed de calorieën verbranden van de gratis lunch en avondmaaltijd die we voorgeschoteld krijgen. Onze tweede recensie schrijven we over Tim Knol, de 20-jarige singer/songwriter uit Hoorn. Ik voel mij natuurlijk gelijk gebonden met deze jongeman. En als dan de zon gaat schijnen en Timmie ook nog eens een goede stem én performance blijkt te hebben, kunnen wij niets anders dan lof spreken over dit nieuw ontdekte talent.

Father & Friend
De derde recensie over Alain Clark is ook op de voorpagina van Bevrijdingspop.nl te bewonderen. Hij gaf ons een sneak preview van zijn nieuwe album en liet ons meeblèren met de bekende hits. Toen zijn vader ook de bühne op kwam lopen, was het optreden helemaal geslaagd. Maar wat er na deze friendly guy op het podium stond, was voor mij toch wel het hoogtepunt van de dag: Jeroen van Koningsbrugge en Dennis van de Ven. Jurk! speelde voor het eerst voor zo’n groot publiek en was ook dit keer weer vernieuwend door een aantal covers ten gehore te brengen. Ik denk dat ik van ‘een week zonder Jeroen, is een week niet geleefd’ maar mijn lijfspreuk moet gaan maken.

Aan het eind van de dag stapte ik als Ali Illegalli de trein in, om zonder kaartcontrole in mijn thuishaven te belanden na een vermoeiende, maar ook zeer geslaagde dag. En ja, gelukkig hebben we de foto’s nog!

Voor het eerst sinds jaren kom ik in zappende toestand tot stilstand bij TMF. Na Gabriella Cilmi’s On a mission, maakt de muziekzender mij blij met Amy Macdonald. En hoe voorspellend, ook Rihanna komt met haar nieuwe single Rude Boy voorbij. En dat herinnert mij aan zaterdagavond. Toen vriendinnetjes E., R. en ik stonden te – ja, wat stonden we eigenlijk? Ik kies voor het gemak maar voor het woord – kijken naar de show van Robyn Rihanna Fenty in het Gelredome in Arnhem.

Het kleine meisje begon haar carrière vijf jaar geleden met Pon de Replay, ik bedenk mij nu achteraf dat dit nummer zaterdagavond schitterde van afwezigheid. Voor mijn gevoel kwam haar echte doorbraak dan ook pas met Umbrella, de leadsingle van het derde studioalbum Good Girl Gone Bad. Ze bleek toch echt geen eendagsvliegje te zijn en werkte samen met Jay-Z. Ook heeft ze al verschillende awards en grammy’s in ontvangst mogen nemen. Tegenwoordig maakt rock-’n-rollband the Baseballs handig gebruik van Umbrella’s succes en staat het nummer al een aantal weken hoog in de hitlijsten.

Maar nu terug naar dé avond dat de (volgens wikipedia:) Barbadian R&B recording artist and model het halve Gelredome vulde. Toen we het station binnenliepen, was de tribune al grotendeels gevuld. Wij zochten onze staanplaats ergens in het midden van de zaal. En terwijl er vele meisjes uit hun dak gingen bij het ‘voorprogramma’, telden wij de minuten af dat deze gozer plaats zou maken voor Rihanna. Wij kwamen hier toch echt niet voor een overdreven meeblèrende DJ-MC die aan het eind ongegeneerd reclame maakt voor zijn Hyvespagina.

Vervolgens wachtten, wachtten en wachtten we op madame Rihanna, inmiddels omgedoopt tot diva. Als het podium nu nog omgebouwd moest worden of als er nog een soundcheck werd gedaan, was dit begrijpelijk. Maar we staarden ruim een uur naar een levenloos podium. Toen trok een groot scherm eindelijk onze aandacht en waanden we ons in de droomwereld van Rihanna, waarna ze begon met één van mijn favoriete nummers: Russian Roulette. Het viel mij halverwege de show op dat ik tot dan toe alle nummers kende, iets wat ik niet had verwacht. Er kwamen veel nummers voorbij van het nieuwe album Rated R, maar daarnaast kwamen er ook veel oude(re) hits aan bod.

De show was leuk om te zien, maar ik had meer verwacht van de constant halfnaakte Rihanna, dat over het podium kroelde en kroop, maar niet verder kwam dan een paar heupbewegingen. Verder liet ze hele stukken tekst links liggen en kon ze sommige noten niet eens halen. Gelukkig was er wél veel tijd, energie en geld gestoken in de attributen en het podium. Verder hadden we ons geld misschien beter aan een ander concert kunnen besteden. Maar hé, die 20192 keer dat Rihanna nog voorbij komt op de radio, kan ik wél zeggen dat ik haar live heb mogen bewonderen.

Sexy New Comedy
Terwijl ik deze blog schrijf is de derde aflevering ‘Don’t Do Me Like That’ van Cougar Town te zien op televisie. De reden dat ik achter mijn laptop kruip, is dat ik de eerste tien afleveringen al heb gekeken. Nog voordat NET5 de rechten kocht voor deze nieuwe sitcom, zadelde vriendlief mij op met de pilot van deze komische serie. Daarna raakte Courteney Cox bij ons even in de vergetelheid, we hadden het druk met andere series. Maar toen ik de teaser zag op televisie, ben ik als een gek de overige afleveringen van het eerste seizoen gaan downloaden. Ik veerde even op van mijn onstabiele bureaustoel toen ik zag dat dit maar liefst twintig stuks zijn. En tot mijn genoegen (en tot ongenoegen van mij inmiddels scheve stoel) begint volgende week het tweede seizoen in Amerika. Dank u ABC, voor het maken van deze sexy new comedy.

Het verhaal
De 40-jarige Jules Cobb (Courteney Cox) is pas gescheiden van Bobby en heeft het gevoel dat ze niet alles uit het leven heeft gehaald wat erin zat. Ze stort zich dan ook volledig in het uitgaansleven. Onder het motto ‘40 is het nieuwe 20’ jaagt ze als een echte cougar (poema) op jongere mannen. Samen met haar 17-jarige zoon Travis woont ze in een typisch idyllische Amerikaanse buurt. Met een knappe – en ook net gescheiden – buurman en haar twee uitgesproken beste vriendinnen is Cougar Town een vermakelijke serie op de dinsdagavond.

The Courteney Cox Show
Courteney Cox werd vooral bekend door haar rol als Monica in Friends. Daarnaast speelt ze in de Scream-trilogie en had ze een hoofdrol in de dramaserie Dirt. Helaas moest deze laatste serie al na twee seizoenen stoppen door tegenvallende kijkcijfers. Courteney Cox is toch beter op haar plek als het om een komische rol gaat, met Cougar Town kan Courteney dan ook weer breeduit lachen want de Amerikaanse pers heeft de serie met liefde omarmd. Bill Lawrence (Spin City, Scrubs) schreef het script speciaal voor Courteney en gaf zijn vrouw – en actrice – Christa Miller ook een rol in de serie. Het woord cougar verwijst naar vrouwen boven de veertig die een relatie hebben met een veel jongere man. Denk bijvoorbeeld aan Madonna, Susan Sarandon of Demi Moore. Patricia Paay reken ik daar voor het gemak niet bij, dat is gewoon vies. Gooi de series Sexy and the City, Friends en Samantha Who in de blender, schenk het geheel in een aantal longdrinkglazen (inclusief glitterende rietjes en felgekleurde miniatuur parapluutjes) en geniet van Cougar Town.

Courteney Cox als Jules Cobb

Dan Byrd als Travis Cobb

Brian Van Holt als Bobby Cobb

Josh Hopkins als Grayson Ellis

Christa Miller als Ellie Torres

Ian Gomez als Andy Torres

Busy Philipps als Laurie Keller

Ineens was daar een e-mail van een redactrice van de Havana, de wekelijkse schoolkrant van de Hogeschool van Amsterdam. Ze was op mijn blog terecht gekomen en ontdekte mijn fascinatie voor Jeroen van Koningsbrugge. Ze vroeg of het mij leuk leek om mee te doen aan de rubriek ‘Passie’. Nu wist ik niet of ik deze man echt mijn passie kon noemen, was dit niet ietwat extreem? Maar toen ik die volgende dag ontdekte dat ik een paar seconden te zien ben in de clip Zou Zo Graag van Jurk!, was het duidelijk: ik moest eraan geloven en hees mij in mijn mooiste H&M jurkje voor een foto, liet mij uitgebreid interviewen en wachtte af tot de publicatie. En dat was dus afgelopen week. Nu moet je naar mijn mening de tekst met een korreltje zout nemen en hoop ik dat de vermeende Kots & Co-leden het artikel nooit onder ogen zullen krijgen. Evenals Jeroen…

Om het artikel ook daadwerkelijk te lezen, kun je in de PDF bladeren naar pagina 19.

En toen was ik alweer 23 jaar. Oud.
Neem een hapje van mijn cupcake en drink een glas champagne!

Aan de vooravond van mijn vierentwintigste levensjaar (om het nog even ouder te doen klinken) zat ik met mijn vriendinnetjes Mandy, Elma, Crissy, Eva en vriendjelief een maaltijd te nuttigen in ons nieuwe favoriete restaurant Bazar op de Albert Cuypstraat. Ik werd overspoeld met cadeautjes en de voor- en nadelen van iPhone’s en Blackberry’s vlogen over tafel. Toen Elma er nog steeds niet helemaal uit was en ik allang had besloten voor een iPhone te gaan, was het alweer tijd om op te stappen en afscheid te nemen van Elma en Mandy. De overige vriendjes vergezelden mij deze avond bij het concert van Blood Red Shoes in Paradiso.

Ik moest weer even googelen naar de naam van het voorprogramma: Pulled Apart By Horses. Een verschrikkelijke band. Het leek alsof ze niet konden kiezen in welk genre ze wilden horen, gingen ze nu voor keiharde rock? Neigen ze naar metal? Of weerklinkt daar toch een dansbare melodie? Het was het allemaal nét niet en voor hun wannabe-uiterlijk hadden we ook duidelijk geen kwijlbakje nodig. Gelukkig kwam na een half uur de verlossing en was het nog even wachten tot Laura Mary en Steven het podium betraden.

Met het kersverse album Fire Like This kunnen we eindelijk genieten van nieuw materiaal van mijn favoriete duo. En nadat ik ze al vijf keer live heb mogen aanschouwen met nummers van hun debuutalbum, was het een verademing om eens een aantal andere nummers te horen. Energiek als altijd speelden Laura Mary en Steven vol overgave. Ze brachten de zaal in beweging tot het allerlaatste moment, toen ze zelf het publiek in sprongen om letterlijk op handen te worden gedragen. Zweten en nog uitgeput van het springen liepen we na afloop over het Leidscheplein. En ik kon alleen maar denken aan het volgende moment dat ik Blood Red Shoes weer mag aanschouwen. Oh, en ook de gedachte dat ik er tien rimpels bij gekregen heb, kan ik maar niet uit mijn hoofd zetten.

De trailer van Alice in Wonderland was mijn eerste confrontatie met 3D beelden sinds jaren. Toen ik van de week in de bioscoop zat om de film ook daadwerkelijk te gaan bekijken, had ik dit keer geen futuristische rode bril op mijn neus, maar een bescheiden bruin exemplaar. Ik keek mijn ogen uit en waande mij in de mysterieuze en fantasierijke wereld van Underworld. Ik genoot van de uitgesproken personages, de creativiteit van Tim Burton en de prachtige beelden. Wat ik er verder van vond? Lees mijn review op Ze.nl.

Mia Wasikowska als Alice Kingsleigh

Johnny Depp als Mad Hatter

Helena Bonham Carter als the Queen of Hearts

Daar zat ik dan, in de opnamestudio van onze school. Met zwetende handen beantwoord ik vragen over mijn Twitterverslaving. Het meisje dat online bekend staat als xd44ntjuh. Het meisje dat al vijf jaar lang aan het bloggen is. Het meisje dat haar beste vriendinnen via internet leerde kennen. Het meisje dat daar zelfs haar zusje adopteerde. Het meisje dat haar stage bij Vrouw.nl met gemak had gevonden. Het meisje dat haar huidige vriend leerde kennen door het wereld wijde web. Seriously, what the hell did we all do before the Internet?!

Na afloop kreeg ik het boekje Het Kleine Twitter Handboek in mijn handen gedrukt. “Het zal moeilijk worden, maar heel misschien haal je nog leuke tips uit dit boekje,” stond er op de eerste bladzijde geschreven. Die avond begon ik met het lezen van de Voor-Tweet (voorwoord) in 140 tekens. Daarna wist ik dat ik het boekje in één ruk uit zou lezen. Met een glimlach op mijn gezicht, soms wat gegrinnik of een harde lach, baande ik mij een weg door de gids op zakformaat. Er is ontzettend creatief omgegaan met de manier van vormgeven. Zo leer je alles wat je moet weten over Twitter in tien Tweets, worden de tien soorten Twittersukkels beschreven en stamp je met gemak de tien Twitter geboden in je hoofd.

Daarnaast kun je aan het eind van een hoofdstuk een interessante quote lezen, zoals Josh Billings’: “Woorden hebben veel macht, zolang je er niet te veel achter elkaar plakt.” Ik haalde mijn hart op bij de nettiquette, waar Jeroen van Koningsbrugge met zijn koffie-tweets nog wat van kan leren. Mijn vocabulaire werd door het kleine boekje uitgebreid met woorden als Twaddict, Twired en Tweetup, maar ook ander jargon als The Fail Whale, Follow Friday en Dweets komt aan bod.

Een hoofdstuk waar ik erg om heb moeten lachen is Twitter Jezelf Slim, waarin de grote literaire meesterwerken worden besproken in – jawel – 140 tekens. Door het boekje heb ik naast mijn echofon applicatie voor Firefox nu toch ook maar Tweetdeck gedownload. En ik weet dat als ik straks een iPhone heb, Twitter echt niet meer weg te denken zal zijn uit mijn leven. Zoals Biz Stone, medeoprichter van Twitter, beargumenteert: “Twitter is het communicatiesysteem waarvan je niet wist dat je het nodig had tot je het had.”

Dit is ondertussen een aardig lange recensie geworden over een aardig klein boekje dat iedereen zou moeten lezen. Voor 4,99 haal je hem al bij de boekhandel en hoewel het boekje over een half jaar waarschijnlijk verschrikkelijk achterhaald is, is het microboekje een echte musthave voor microbloggers.

Sonia Rykiel is zó vorige maand en bovendien zó winter 2010. Nu het maart is, komt de lente ons met rasse schreden tegemoet, maar laten die kleuren van de knitwear van Sonia Rykiel for H&M nu nogal deprimerend zijn. Gelukkig weet het Zweedse modeketen menig modehartje ook in het nieuwe seizoen sneller te laten kloppen. Dit keer door een nieuwe lijn geproduceerd van duurzame materialen genaamd: The Garden Collection.

Ik heb het goede voornemen om dat gat in mijn hand de rest van de maand te dichten, om met een explosie weer open te gooien als de nieuwe bloemige collectie van H&M eind deze maand in de winkels hangt. De fleurige kleurrijke, maar toch stijlvolle look past geheel bij mijn garderobe. De gebloemde prints zijn geïnspireerd op lommerrijke tuinen, zonovergoten landschappen en ook op de flowerpower hippiechique van de jaren zeventig. Dat alle kleding is vervaardigd van duurzame materialen, gerecyclede petflessen of hergebruikt textiel, is een leuke bijkomstigheid, maar de collectie is door haar vormen, kleuren en motieven gewoonweg gemaakt om verliefd op te worden. Mag het alsjeblieft de rest van het jaar lente zijn?

Hieronder een aantal afbeeldingen van mijn favoriete items uit The Garden Collection, die op dit moment bovenaan mijn wishlist staan.