De trailer van Alice in Wonderland was mijn eerste confrontatie met 3D beelden sinds jaren. Toen ik van de week in de bioscoop zat om de film ook daadwerkelijk te gaan bekijken, had ik dit keer geen futuristische rode bril op mijn neus, maar een bescheiden bruin exemplaar. Ik keek mijn ogen uit en waande mij in de mysterieuze en fantasierijke wereld van Underworld. Ik genoot van de uitgesproken personages, de creativiteit van Tim Burton en de prachtige beelden. Wat ik er verder van vond? Lees mijn review op Ze.nl.

Mia Wasikowska als Alice Kingsleigh

Johnny Depp als Mad Hatter

Helena Bonham Carter als the Queen of Hearts

Naar de bioscoop gaan vind ik iedere keer weer een feestje. En niet alleen omdat je een film gaat zien waar je zo naar uitgekeken hebt, vers gepopte mais in je mond kunt stoppen en lekker passief naar een groot scherm kunt staren, maar vooral omdat je bij het zien van de voorafgaande trailers weer een aantal films aan je must-see lijstje kunt toevoegen. En zo kwam het dat ik voor het aanvangen van de film Avatar verliefd werd op de trailer van The Lovely Bones. Deze film moest ik ziehien!

De Wijde Hemel
Helaas moest ik toen nog maanden wachten op de première van deze drama/thriller, maar daar vond mijn moeder – zonder het te beseffen – een oplossing voor. Ze kwam een aantal weken geleden thuis met een boek getiteld De Wijde Hemel, de Nederlandse vertaling van The Lovely Bones geschreven door Alice Sebold. Ik was in de zevende hemel, of, in dit geval in Susie Salmons tussenhemel. Susie Salmon is een doodgewoon veertienjarig meisje, die de gebeurtenissen beschrijft rond haar dood en de vreemde nieuwe wereld waarin ze zich bevindt. Susie kijkt, nadat ze vermoord is, met verdriet en verlangen vanuit de hemel toe hoe ontreddering haar achtergebleven familie treft. Gaandeweg blijkt dat Susies afwezigheid ook een nieuwe kracht met zich meebrengt die de familieleden opnieuw met elkaar verbindt. Het is een ontroerende roman over familie en de verwerking van verdriet. Ik zat verschillende keren met tranen in mijn ogen, mij inhoudend voor medepassagiers in de trein. Ik baalde als ik weer op mijn plaats van bestemming was aangekomen, als ik mijn boek weer voor een paar uur in mijn tas moest stoppen.

Alice Sebold schrijft ontzettend beeldend, iets waar mijn leraren van mijn minor trots op zouden zijn. Vond mijn moeder het verhaal soms ietwat langdradig, ik kon ongegeneerd mijn hart ophalen bij de verschillende magisch geschreven passages. En vanaf vandaag kunnen we dan ook eindelijk genieten van 135 minuten beeldmateriaal. De film is geregisseerd door niemand minder dan Peter Jackson (The Lord Of The Rings), Toch mist de film de échte magische en emotionele kant, die in het boek zo prachtig is verwoord. Saoirse Ronan speelt de rol van Susie Salmon. Ze liet al een behoorlijk goede indruk bij mij achter door haar rol in de film City Of Ember en ook deze keer kan ik alleen maar vol lof spreken over de 15-jarige Saoirse. The Lovely Bones draait vanaf vandaag in de bioscoop, the story of a life and everything that came after…

Over Alice Sebold
Dat Alice Sebold ‘moord’ en ‘verkrachting’ terug laat komen in haar boeken, komt niet zomaar uit de lucht vallen. Ze schreef haar eigen memoires op in het boek Geluksvogel. Op 8 mei 1981 wordt de toen 18-jarige Alice Sebold vlakbij haar studentenflat in Syracuse (VS) door een zwarte jonge man verkracht. Die gruwelijke gebeurtenis, die haar fysiek en psychisch ernstig beschadigt, is een keerpunt in haar leven. “In de tunnel waar ik werd verkracht, was eerder een meisje vermoord. Dat verhaal werd me verteld door de politie. Vergeleken met haar, zeiden ze, was ik een geluksvogel.”

A love story. More or less. Het is 14 februari, Valentijnsdag. Geen nationale feestdag, maar één van die dagen die toch gevierd móet worden. In Valentine’s Day volgen we verschillende personen uit Los Angeles, voor de één is Valentijnsdag een hel, de ander vind het de mooiste dag van het jaar. Zal iedereen aan het einde van de dag gelukkig – en vooral – samen zijn?

I Hate Valentine’s Day
Geen rode of roze gekleurde enveloppen in mijn brievenbus, geen asociaal grote bos rode rozen in een overmaatse vaas en al helemaal geen knuffelkonijn verpakt in roze cellofaan met strikjes. Hoewel ik mij meer aangetrokken voel tot de filmtitel I Hate Valentine’s Day, deed ik dit jaar toch een beetje mee aan dé commerciële dag van het jaar. Ik keek met vriendjelief in een overvolle bioscoopzaal naar de chickflick Valentine’s Day. We aten ongegeneerd onze bak popcorn leeg en slurpen onze liters cola weg, hoe romantisch! Een rij voor ons klonken een aantal stelletjes de champagneglazen gevuld met Prosecco op een romantische middag bioscoop, en dat zonder dweperige loveseats.

Goddelijke McSteamy
Voor de film werd een gigantisch blik met sterren opengetrokken. De cast bestaat uit (Houd je vast): Julia Roberts, Ashton Kutcher, Queen Latifah, George Lopez, Shirley MacLaine, Jessica Alba, Kathy Bates, Jessica Biel, Bradley Cooper, Eric Dane (McSteamy), Patrick Dempsey (McDreamy), Hector Elizondo, Jamie Foxx, Jennifer Garner, Topher Grace (Eric Forman), Anne Hathaway, Carter Jenkins, Taylor Lautner (Team Jacob), Emma Roberts en Taylor Swift. De laatste vier namen komen nog maar net kijken, maar je krijgt al snel een rol in Valentine’s Day door tienersterretje van het moment te zijn. De andere leden van de cast hebben inmiddels al een imposante cv opgebouwd en moesten hun schaarse in-beeld-momenten vooral beconcurreren met Ashton Kutcher. Mijn favoriete scene is de ‘ik ren ongelofelijk mannelijk en vooral onweerstaanbaar over het strand, met ontbloot goddelijk bovenlijf, tatoeage en sexy baardhaar om in te kroelen’ met Eric Dane. Dit zegt erg veel over het niveau van de film, maar voor mij waren het 125 vermakelijke minuten.

Max (Max Records) is een klein jongetje vol kattenkwaad. Maar achter zijn schijnbaar stoere verschijning gaat een heuse wereld schuil. Deze wereld, die alleen voor Max is, bestaat uit en bos bewoond door manisch depressieve fabelachtige wilde beesten. Max wordt gekroond tot koning en dan moet hij er alleen nog voor zorgen dat hij niet opgegeten wordt door ‘zijn’ volk.

Where The Wild Things Are werd al benoemd tot film van het jaar. Een beetje voorbarig als je het mij vraagt, aangezien het jaar nog maar net begonnen is en films als Alice In Wonderland, The Lovely Bones, The Twilight Saga: Eclipse, The Chronicles of Narnia: The Voyage of the Dawn en Resident Evil 3D nog in première moeten gaan. Toch staat deze film voor mij tot nu toe met stip op nummer één. De gevoelens van Max zijn zó herkenbaar en het liefst zou je met hem mee willen op avontuur en nooit meer terugkeren naar de grote boze wereld. Het is zelfs zo dat ik mijn bureaubladachtergrond met een foto van Jeroen en mij heb ingeruild voor een afbeelding van de film.

Max leert op zijn eigen manier hoe de wereld in elkaar steekt en ik verlang naar de tijd dat ik mij kon verkleden, kon wegduiken in een andere wereld en even alle (kinder)ellende kan vergeten. De film is gebaseerd op het kinderboek van Maurice Sendak en met een producer als Tom Hanks en regisseur Spike Jonze moest de film wel een succes worden. En dan nog een lovend woordje voor de soundtrack door Karen O And The Kids. Zet je verstand op nul en laat je voor 101 minuten meevoeren naar een wereld where the wild things are.

Sinds de opening op 29 juni 2009 had mijn moeder besloten ook een bezoek te willen brengen aan Hermitage Amsterdam. In het afgelopen halfjaar gingen 630.000 bezoekers ons voor. Ik sloot een deal met mijn moeder, als ik met haar mee zou gaan naar Hermitage, moest zij mee naar de film Avatar. En zo geschiedde, in de kerstvakantie was het aan ons om in de sneeuw en kou af te reizen naar Amsterdam.

De rondvaartboot
Nadat we een kwartier op de kade stonden te wachten op het cruiseschip van Lovers, dat ons naar Hermitage bracht, waren we officieel ondergedompeld als toerist. Het was leuk om de stad weer eens te bekijken vanaf de lager gelegen grachten en tot mijn verbazing leek Amsterdam weer kleiner als ik dacht. Bij Hermitage aangekomen stond er een ellenlange rij voor de kassa. Maar wij kochten onze kaartjes al via Lovers en konden zo verder lopen.

From the Inside
Was het gebouw voorheen volgestopt met bejaarden en hulpbehoevende mensen, na een immense verbouwing zijn daar alleen nog minuscule resten van over. De gaarkeuken en het orgel in de Kerkzaal waren daarentegen nog wel intact, en erg imposant om te zien. Maar we kwamen toch vooral voor de tentoonstelling Aan Het Russische Hof, en daar hebben we in totaal vier uur aan besteed (minus de pauze met warme chocolademelk en appeltaart). We liepen van het ene overweldigende kostuum naar het andere, van de waaiers naar de schoenen, van de hoofddeksels naar de sieraden, ondertussen genietend van de imposante schilderijen. We leerden over St.-Petersburg, de tsaren, hun familie, de ceremonies en de feesten. Tot eind deze maand is de tentoonstelling te zien aan de Amstel. Dus als je tijd hebt, spring dan in die rondvaartboot!

Avataresque
Jake Sully is een verlamde oorlogsveteraan in de toekomst, die met enkele anderen naar de maan Pandora wordt gebracht. De mensheid wil daar waardevolle grondstoffen uit de grond halen. Deze planeet wordt echter bewoond door de Na’vi, een mens-achtig ras met hun eigen taal en cultuur. De Na’vi doen er alles aan zich te beschermen tegen de mensen. Sully raakt betrokken bij hun vrijheidsstrijd, en wordt ook verliefd op één van hen…

De nieuwe Pocahontas
Voor het eerste sinds járen had ik weer een 3d-brilletje op mijn neus. En voor het eerst van mijn leven, deed ik dit voor een heuse ‘echte’ bioscoop film. Avatar: de internet-age sci-fi versie van Pocahontas. Nu hadden ze misschien meer aandacht aan het plot mogen besteden, de beelden maken het er niet minder om. Het prachtige landschap van Pandora, de vreemde wezens en het brute geweld maakt dat je soms ogen tekort komt (en dan zie je stiekem ook nog dubbel!). De film is zeker niet geschikt voor iedereen, maar bij mij viel de film wel degelijk in de smaak!

Als Edward en zijn familie besluiten Bella alleen te laten, Edward gelooft dat dit beter voor hen zou zijn. De eerst diepbedroefde Bella vindt troost bij Jacob Black, waar ze een steeds innigere vriendschap mee opbouwt. Het lijkt allemaal weer beter te gaan, maar Bella weet niet dat er hierdoor alleen maar nieuwe gevaren op de loer komen te liggen…

Ik houd van Kirsten Steward. Ik houd van Bella Swan. Ik houd van Robert Pattinson. Ik houd van Edward Cullen. Ik houd van Twilight. Ik houd van New Moon. Ik houd van The Twilight Saga. Net als vele andere jongeren (en iets oudere mensen) heb ik de boeken gelezen en wacht ik vol ongeduld op de vertaling van het laatste deel. Ondertussen heb ik de eerste film al verschillende keren bekeken en stiekem zou ik nog tientallen keren terug naar de bioscoop willen voor het tweede deel: New Moon. 130 minuten nieuw beeldmateriaal om van te smullen. Eigenlijk is de korte beschrijving hierboven natuurlijk overbodig, het verhaal hoort iedereen gewoon te kennen.

Van de zomer schreef ik al over de Twilight ervaring van mijn ouders. Zij belandden midden op de set tijdens hun vakantie in Italië. Tijdens de film riep ik dan ook uit: “Wat grappig! Net als op de foto’s!” Toen de film afgelopen was, verlieten we dromend en zuchtend de bioscoopzaal. Voorlopig – tot het uitkomen van de dvd – moet ik het weer doen met the Vampire Diaries (van de makers van 90210 en Gossip Girl), Moonlight (moet ik eens gaan downloaden, maar is ook te zien op NET5) en True Blood (won zelfs een Golden Globe!).

Julia (Sylvia Hoeks) staat er helemaal alleen voor in een vijandig dorp: de zwangerschap en de bevalling worden eerst veroordeeld en later genegeerd door haar familie en dorpsgenoten. In de nacht van 31 januari 1953 breken de dijken in Zeeland tijdens een verschrikkelijke storm op meer dan honderd plaatsen. De boerderij van Julia’s familie wordt verzwolgen door een zondvloed. Julia komt samen met haar zoon in het water terecht en wordt – tegen haar wil – gered door de jonge luchtmachtsergeant Aldo (Barry Atsma), haar baby in het water achterlatend. Hoe vind ze haar zoon ooit nog terug?

Door de lyrische reacties in de media (en dat al een jaar lang), kon ik niets anders dan mijzelf installeren in een riante bioscoopstoel. Op twitter werd er bij thuiskomst al verschillende keren gevraagd wat ik van deze film vond. Na enkele seconden zat ik al midden in het stormende verhaal. Ik moet je zeggen dat ik altijd best een zwak heb gehad voor de films van Ben Sombogaart. Wat dacht je van het Zakmes, Abeltje (jeugdsentiment!), de Tweeling, Kruistocht in Spijkerbroek en Bride Flight? Ze staan allemaal onder mijn lijst met favoriete (Nederlandse) films.

En na het zien van de Storm heb ik diep respect gekregen voor zijn manier van werken. Want hoe kun je een watersnoodramp filmen dat op zo’n grote schaal heeft plaatsgevonden? Hij deed het, liet ons buurland onder water lopen en laat ons intrigerende, indrukwekkende en imposante beelden zien van hoe het er bijna 60 jaar geleden uit moet hebben gezien.

Waar ik me wel aan ergerde, was de overdreven duidelijke articulatie. Iedere letter werd nadrukkelijk uitgesproken. Zo praten wij Nederlanders toch echt niet, en zeker niet daar in het zuidwesten. Gelukkig spetterde (letterlijk en figuurlijk) Sylvia Hoeks van het scherm en ben ik erg benieuwd naar haar volgende rol in de verfilming van het boek Tirza.

Rose (Amy Adams) en haar zus Norah (Emily Blunt) hebben moeite om rond te komen en starten vervolgens een ongewoon schoonmaakbedrijf dat gespecialiseerd is in misdaadlocaties: Sunshine Cleaning. De zussen worden gesteund door hun vreemde vader Joe (Alan Arkin) die helemaal in hun idee mee gaat.

Samen met Mandy en Crissy begaf ik me na onze heerlijke pizza naar Pathé Tuchinski. Nadat we hadden ontdekt dat andere bioscoopbezoekers werden belaagd door een muis, heb ik mijn voeten tijdens de film niet meer op de grond gezet. Dit kon echter de pret van de film niet bederven, want die was gewoon ontzettend goed. Ik ben dol op het soort humor in deze film en kon het niet laten om Mac hardop een ongelofelijke eikel te noemen. Na de film bleef ik me af vragen wie dat ene meisje nu toch was. En ineens wist ik het. Dé secretaresse van The Devil Wears Prada. Dé hoofdrolspeelster in The Young Victoria. Beter bekend als Emily Blunt. Tijdens de film had ik dus echt niet beseft dat ik naar haar acteerwerk zat te kijken. En wat doet ze dat goed. Samen met Amy Adams weet ze een prachtige film neer te zetten.

Life’s a messy business.

Een groep twintigers en dertigers in Baltimore proberen hun liefdesleven in goede banen te leiden, in zowel het single als het getrouwde leven. Gigi zoekt een man die zegt dat hij belt en dit ook echt doet. Janine weet niet zeker of ze haar man wel kan vertrouwen. Anna kan niet kiezen tussen de sexy getrouwde man en de eerlijke Conor. Beth en Neil hebben al jaren een fijne relatie maar komen er over één punt maar niet uit: zij denkt dat het tijd is om te trouwen, van hem hoeft dat niet. En Mary, die een netwerk van lieve, zorgzame, mannen heeft opgebouwd maar er nu nog één moet vinden die hetero is.

Een komedie van 129 minuten. Hoe houdt je dat in hemelsnaam vol? Sanne, Marjoke, Tessa, John en ik namen de proef op de som en lieten ons meeslepen door de lovende recensies en de vele meespelende bekende acteurs. Terwijl John na een half uur lag te slapen, genoten wij (de meiden) van het meeslepende liefdesdrama dat zich voor onze ogen afspeelde. We waren het er allemaal over eens: dit was een heerlijke film. Toen ik later mijn zus sprak, bleek niet iedereen deze mening met ons te delen, zij vond de film net zo slaapverwekkend als John. Ik vond het bijzonder om zoveel fijne en vooral bekende acteurs in één film te zien spelen, de schattige Ginnifer Goodwin, gladjakker Kevin Connolly, sexy Scarlett Johansson, hottie Bradley Cooper, de altijd charmante Justin Long, good old Ben Affleck, always good looking Jennifer Aniston, de geheimzinnige Jennifer Connelly en onze stoere Drew Barrymore.

Na Love Actually en Alles is Liefde, is dit zeker een kaskraker die naar mijn mening niet in je DVD collectie mag ontbreken.

De depressieve kantoorbediende Wesley Allen Gibson, komt in contact met de baas van een bende huurmoordenaars. Ze vertellen hem dat zijn vader een huurmoordernaar was die onlangs vermoord werd. Wesley besluit zijn leven in eigen handen te nemen en ook een professionele moordenaar te worden. Al snel blijkt dat hij een waar talent is en hij wordt toegelaten tot het geheime gezelschap, waar hij besluit wraak te nemen om zijn vaders dood.

Een film waar Morgan Freeman in speelt scoort bij mij altijd hoge punten. Denk aan films als Gone Baby Gone, Lucky Number Slevin en the Dark Knight. Nu is Wanted toegevoegd aan mijn ‘moet-je-echt-zien’ lijst. Deze 110 minuten durene actiefilm besloot ik afgelopen donderdag te kijken. Ik was trouwens ook erg gecharmeerd van Angelina Jolie, ze speelt echt geweldig. Gisteravond besloten een aantal vriendinnetjes dat ze naar de bioscoop wilden gaan om Wanted te gaan kijken. Gelukkig voor hen ben ik verslaafd aan films en besloot ik mee te gaan. Voor de tweede keer binnen een paar dagen keek ik weer naar Jams McAvoy als actieheld. Heerlijkheid.

Choose your destiny.