Daar zat ik dan, in de opnamestudio van onze school. Met zwetende handen beantwoord ik vragen over mijn Twitterverslaving. Het meisje dat online bekend staat als xd44ntjuh. Het meisje dat al vijf jaar lang aan het bloggen is. Het meisje dat haar beste vriendinnen via internet leerde kennen. Het meisje dat daar zelfs haar zusje adopteerde. Het meisje dat haar stage bij Vrouw.nl met gemak had gevonden. Het meisje dat haar huidige vriend leerde kennen door het wereld wijde web. Seriously, what the hell did we all do before the Internet?!

Na afloop kreeg ik het boekje Het Kleine Twitter Handboek in mijn handen gedrukt. “Het zal moeilijk worden, maar heel misschien haal je nog leuke tips uit dit boekje,” stond er op de eerste bladzijde geschreven. Die avond begon ik met het lezen van de Voor-Tweet (voorwoord) in 140 tekens. Daarna wist ik dat ik het boekje in één ruk uit zou lezen. Met een glimlach op mijn gezicht, soms wat gegrinnik of een harde lach, baande ik mij een weg door de gids op zakformaat. Er is ontzettend creatief omgegaan met de manier van vormgeven. Zo leer je alles wat je moet weten over Twitter in tien Tweets, worden de tien soorten Twittersukkels beschreven en stamp je met gemak de tien Twitter geboden in je hoofd.

Daarnaast kun je aan het eind van een hoofdstuk een interessante quote lezen, zoals Josh Billings’: “Woorden hebben veel macht, zolang je er niet te veel achter elkaar plakt.” Ik haalde mijn hart op bij de nettiquette, waar Jeroen van Koningsbrugge met zijn koffie-tweets nog wat van kan leren. Mijn vocabulaire werd door het kleine boekje uitgebreid met woorden als Twaddict, Twired en Tweetup, maar ook ander jargon als The Fail Whale, Follow Friday en Dweets komt aan bod.

Een hoofdstuk waar ik erg om heb moeten lachen is Twitter Jezelf Slim, waarin de grote literaire meesterwerken worden besproken in – jawel – 140 tekens. Door het boekje heb ik naast mijn echofon applicatie voor Firefox nu toch ook maar Tweetdeck gedownload. En ik weet dat als ik straks een iPhone heb, Twitter echt niet meer weg te denken zal zijn uit mijn leven. Zoals Biz Stone, medeoprichter van Twitter, beargumenteert: “Twitter is het communicatiesysteem waarvan je niet wist dat je het nodig had tot je het had.”

Dit is ondertussen een aardig lange recensie geworden over een aardig klein boekje dat iedereen zou moeten lezen. Voor 4,99 haal je hem al bij de boekhandel en hoewel het boekje over een half jaar waarschijnlijk verschrikkelijk achterhaald is, is het microboekje een echte musthave voor microbloggers.

Naar de bioscoop gaan vind ik iedere keer weer een feestje. En niet alleen omdat je een film gaat zien waar je zo naar uitgekeken hebt, vers gepopte mais in je mond kunt stoppen en lekker passief naar een groot scherm kunt staren, maar vooral omdat je bij het zien van de voorafgaande trailers weer een aantal films aan je must-see lijstje kunt toevoegen. En zo kwam het dat ik voor het aanvangen van de film Avatar verliefd werd op de trailer van The Lovely Bones. Deze film moest ik ziehien!

De Wijde Hemel
Helaas moest ik toen nog maanden wachten op de première van deze drama/thriller, maar daar vond mijn moeder – zonder het te beseffen – een oplossing voor. Ze kwam een aantal weken geleden thuis met een boek getiteld De Wijde Hemel, de Nederlandse vertaling van The Lovely Bones geschreven door Alice Sebold. Ik was in de zevende hemel, of, in dit geval in Susie Salmons tussenhemel. Susie Salmon is een doodgewoon veertienjarig meisje, die de gebeurtenissen beschrijft rond haar dood en de vreemde nieuwe wereld waarin ze zich bevindt. Susie kijkt, nadat ze vermoord is, met verdriet en verlangen vanuit de hemel toe hoe ontreddering haar achtergebleven familie treft. Gaandeweg blijkt dat Susies afwezigheid ook een nieuwe kracht met zich meebrengt die de familieleden opnieuw met elkaar verbindt. Het is een ontroerende roman over familie en de verwerking van verdriet. Ik zat verschillende keren met tranen in mijn ogen, mij inhoudend voor medepassagiers in de trein. Ik baalde als ik weer op mijn plaats van bestemming was aangekomen, als ik mijn boek weer voor een paar uur in mijn tas moest stoppen.

Alice Sebold schrijft ontzettend beeldend, iets waar mijn leraren van mijn minor trots op zouden zijn. Vond mijn moeder het verhaal soms ietwat langdradig, ik kon ongegeneerd mijn hart ophalen bij de verschillende magisch geschreven passages. En vanaf vandaag kunnen we dan ook eindelijk genieten van 135 minuten beeldmateriaal. De film is geregisseerd door niemand minder dan Peter Jackson (The Lord Of The Rings), Toch mist de film de échte magische en emotionele kant, die in het boek zo prachtig is verwoord. Saoirse Ronan speelt de rol van Susie Salmon. Ze liet al een behoorlijk goede indruk bij mij achter door haar rol in de film City Of Ember en ook deze keer kan ik alleen maar vol lof spreken over de 15-jarige Saoirse. The Lovely Bones draait vanaf vandaag in de bioscoop, the story of a life and everything that came after…

Over Alice Sebold
Dat Alice Sebold ‘moord’ en ‘verkrachting’ terug laat komen in haar boeken, komt niet zomaar uit de lucht vallen. Ze schreef haar eigen memoires op in het boek Geluksvogel. Op 8 mei 1981 wordt de toen 18-jarige Alice Sebold vlakbij haar studentenflat in Syracuse (VS) door een zwarte jonge man verkracht. Die gruwelijke gebeurtenis, die haar fysiek en psychisch ernstig beschadigt, is een keerpunt in haar leven. “In de tunnel waar ik werd verkracht, was eerder een meisje vermoord. Dat verhaal werd me verteld door de politie. Vergeleken met haar, zeiden ze, was ik een geluksvogel.”

“Zo. Heftig,” fluiter ik in het halfdonker. Mijn bedlampje geeft een zwak schijnsel af op de rug van mijn boek. Een week geleden was deze nog egaal en nieuw. Nu staan de onuitwisbare bladzijde-omslagen in De Vrouw Die Met Vuur Speelde gegrift, het tweede deel uit de millennium-trilogie van Stieg Larsson. Zoals gewoonlijk las ik tot diep in de nacht door om het boek uit te krijgen. Het derde deel hoop ik nog voor het nieuwe jaar uit te hebben, zodat ik deze nog nét aan onderstaande lijst kan toevoegen.

Dat zou betekenen dat ik dit jaar maar (ongeveer) 30 boeken heb gelezen. Mijn verlanglijstje op Bol.com bevat nog 21 items en durf ik verder (bijna) niet meer aan te vullen. In mijn kamer bevind zich namelijk nog een beschamend hoge stapel boeken die nog gelezen moeten/mogen worden. Eén van mijn goede voornemens was om dit jaar de stapel weg te werken, maar ik plak er gewoon weer een jaar aan vast. Wat is jouw favoriete gelezen boek van 2009?

Boekenlijst 2009:
01. Ani Choying Dolma: Mijn stem voor vrijheid
02. Arnon Grunberg: Tirza
03. Carlos Ruiz Zafon: Het spel van de engel
04. Cecelia Ahern: Ik zal je nooit vergeten
05. Cecily von Ziegesar: De it-girl – Lekker
06. Cecily von Ziegesar: Gossip Girl – Kus kus kus
07. Danny Wallace: Yes Man!
08. Khaled Hosseini: Duizend Schitterende Zonnen
09. Lindsey Kelk: Ik Hou Van New York
10. Michael Wallner: April in Parijs
11. Paulien Cornelisse: Taal is zeg maar echt mijn ding
12. Raymond de Vries: Zak
13. Rianne Verwoert: Trouw(en)
14. Rita Spijkers: Hemelkind
15. Rob van Vuure: Het lingeriedenken
16. Santa Montefiore: In de schaduw van het palazzo
17. Sarah Forsyth: Mijn leven in de hel
18. Saskia Mulder: Alex
19. Saskia Noort: De verbouwing
20. Senay Ozdemir: De Harsclub
21. Shanna Swedson: De tovenaar op het witte paard
22. Shanne Swedson: Op Vleugels
23. Shopie Kinsella: Shopaholic & Baby
24. Simone van der Vlugt – Herfstlied
25. Stephenie Meyer: Twilight
26. Stephenie Meyer: Nieuwe maan
27. Stephenie Meyer: Eclips
28. Stephenie Meyer: Zielen
29. Stieg Larsson: Mannen die vrouwen haten
30. Stieg Larsson: De vrouw die met vuur speelde

‘Je ding doen’ is uitgeroepen tot winnaar van de Vaagtaalverkiezing 2009. De uitdrukking wordt op de voet gevolgd door ‘gewoon een stukje’, ‘wees proactief’, ‘zeg maar’ en ‘doorcommuniceren’. Een groep taaldeskundigen selecteerde vijftig woorden en uitdrukkingen waar mensen via Vaagtaal.nl hun grootste taalergenis uit mochten kiezen. Ruim 1900 mensen deden mee aan de Vaagtaalverkiezing, van wie vijftien procent ‘je ding doen’ koos als uitdrukking die het meest onduidelijk, dubbelzinnig, misleidend, overbodig of storend is.

Het boekje Taal is zeg maar echt mijn ding van Paulien Cornelisse sluit hier volledig bij aan. Nu zou ik bijna willen zeggen dat taal ook daadwerkelijk echt mijn ding is. Maar dat mag niet, het is vanaf vandaag absolutely not done. Op aanraden van een klasgenootje kocht ik het boekje met een bol.com cadeaubon. Ik kwam er vervolgens achter dat de halve klas – nee, het halve land – het boek al gelezen heeft. De treinconducteur vertelde lachend dat hij ‘veel van het praten’ in zijn manager herkent. Ik herkende vooral de vele gênante momenten, als ik hardop in de coupe moest lachen om de tekst van mevrouw Cornelisse.

Naar mijn mening zou iedere Nederlander dit boekje moeten lezen om er zo achter te komen dat wij toch stiekem best een hilarisch volk kunnen zijn. Bovendien is het boekje (min of meer) best leerzaam. Ik leerde bijvoorbeeld iets over mijzelf, ik citeer: “In West-Friesland hebben ze van nature een tong-r die rolt als een mitrailleur. De ‘slogan’ van Hoorn is: ‘Hoorn, zien en geloven’; een woordgrap die alleen werkt voor mensen uit de regio zelf, voor wie ‘Hoorn’ klinkt als ‘horen’).” Toen was ik errr opeens achterrr waarrrom ik vrrriendinnen altijd belachelijk maak als zij iets ‘gappig’ vinden.

En als je na het lezen van Taal is zeg maar echt mijn ding geen genoeg kunt krijgen van Paulien Cornelisse, dan kun je op haar blog de columns lezen uit onder andere NRC.Next, Mind Magazine en de Wereldomroep.

Twee tegenpolen, Mikael Blomkvist en Lisbeth Salander. Hij is een charmante man en een kritische journalist van middelbare leeftijd, uitgever van het tijdschrift Millennium. Zij is een jonge, gecompliceerde, uiterst intelligente vrouw met zwartgeverfd haar, piercings en tatoeages, én een uitermate goede hacker. Samen vormen ze een ongewoon, maar sterk team. Mikael wordt benaderd door oud-zakenman Henrik Vanger. Veertig jaar geleden is de zestienjarige Harriët Vanger op mysterieuze wijze verdwenen en vermoedelijk vermoord. De zaak is echter nooit opgelost en inmiddels verjaard. Toch wil Henrik Vanger graag dat Mikael zich hier nog eens op stort.

Gistermiddag bevond ik mij in de Selexys Donner. Voor mijn gevoel zou de hemel zo moeten zijn. Boeken, boeken en nog eens boeken. De geur, het papier, de covers, de kleuren. Ik kan alleen maar kwijlend en stilletjes langs de tafels lopen. En natuurlijk kon ik niet om de nieuwste hype heen in het literatuurlandschap: de Millennium-trilogie van Stieg Larsson. Mannen die vrouwen haten heb ik binnen een week uitgelezen en mijn handen jeukten zo om De vrouw die met vuur speelde op te pakken en vervolgens snel naar de kassa te rennen. Maar nee, ik moest wijs zijn, denken aan de stápel boeken thuis, die smachtend op mij wachten om gelezen te worden. Maar ik hoor nog steeds het stemmetje in mijn hoofd: “Bol.com, bol.com, bol.cohom!”

Ik las het boek tegelijk met vriendinnetje E. en Aïsha. Ik kon niet meer stoppen met lezen, het boek leest echt als een trein (en ik lees echt héél erg langzaam, kun je nagaan). Het boek doet in het begin wat vreemd aan, waar gaat het heen? Waar gaat dit over? Maar als het verhaal eenmaal op dreef is, kun je de logica van ieder hoofdstuk, alinea of zin steeds meer begrijpen. Als er één man is opgestaan (na zijn dood, jawel) om ons echte literatuur onder onze neusjes te wrijven, dan is het Stieg Larsson. Hier is de nieuwste chicklit van Sophie Kinsella niets bij.

Had ik in het begin een hoger thriller-gehalte verwacht, aan het eind van het boek had ik dekens tekort om mij onder te kunnen verstoppen. Begreep ik tot een paar weken terug niets van de Millennium gekte, ondertussen doe ik keihard mee met de rest van de wereld en roep ik tegen iedereen die het maar wil horen: “Lezen, Nu!”

De negentienjarige Engelse Sarah Forsyth werkt op een crèche in een provinciestadje. Op een dag ziet ze een advertentie: leidsters gezocht voor kinderdagverblijf in amsterdam. Ze is wel toe aan wat avontuur en reageert onmiddellijk. Na een serieuze sollicitatieprocedure wordt ze aangenomen. Het lijkt wel een droom. Die droom verandert in een nachtmerrie op het moment dat Sarah op Schiphol aankomt. De mensen die haar ophalen duwen haar in een auto, nemen onder bedreiging haar paspoort af en rijden regelrecht naar de Amsterdamse Wallen. Daar wordt ze zonder pardon achter het raam gezet. Haar ontvoerders laten er geen misverstand over bestaan: als ze probeert te ontsnappen, zal dat haar dood worden. Anderhalf jaar lang ondergaat Sarah de meest vreselijke vernederingen, tot ze uiteindelijk dankzij puur geluk een onbewaakt ogenblik vindt om te ontsnappen.

Een week nadat ik dit indrukwekkende verhaal heb gelezen, komt het nieuws naar buiten dat vrouwenhandelaar Saban Baran voortvluchtig is. Natuurlijk zit hij inmiddels veilig in zijn thuisland Turkije. Belachelijk. Sarah Forsyth – de schrijfster van Mijn leven in de hel - zou één van zijn slachtoffers geweest kunnen zijn. Het leven (of bestaan) van deze vrouw is totaal verwoest. En niet alleen door de pooiers op de Wallen. Het begon al op driejarige leeftijd, toen haar vader haar begon te misbruiken. Hoeveel kan één persoon hebben? Ik weet zeker dat Sarah een hele sterke vrouw moet zijn.

Ik kan niet anders dan de link leggen met het boek van Maria Mosterd, vermenigvuldig dit met vijf en je komt misschien in de buurt wat Sarah heeft meegemaakt. Maar het verschil is dat ik mij kapot erger aan de schrijfstijl van mevrouw Mosterd, en dan de geldklopperij (Mama schrijft een boek, we klagen de school en én schrijft zelf een vervolg). Daarentegen was ik van het begin tot het eind geboeid door het indrukwekkende levensverhaal van Sarah. Het liefst zou ik nu de Wallen op willen rennen om die meisjes te redden. En ik besef me maar al te goed dat wij het helemaal zo slecht nog niet hebben.

Tot haar eerste dag op de middelbare school is Maria een heel gewoon meisje van twaalf. Ze woont met haar moeder en haar zus in een stad in het oosten van Nederland, en wil wel wat meer spanning in haar leven. Of stoer zijn, zoals dat groepje jongens dat rondhangt op het parkeerterrein van de school. Hoe zou het zijn als een van die jongens haar vriendje was? Maria’s fantasie lijkt werkelijkheid te worden: een van hen, Manou, spreekt haar aan. Wat ze niet weet, is dat Manou een loverboy is. Ze beschrijft hoe ze onder zijn invloed komt door haar gevoeligheid voor status en spanning.

Schrijf een boek over een actueel onderwerp en je boekt gegarandeerd succes. Maanden geleden las ik ‘Echte Mannen Eten Geen Kaas’ van Maria Mosterd en nog steeds is de media er helemaal wild van. Ze villen de pagina’s als een lief zacht konijntje op Eerste kerstdag. Maria Mosterd bestormd de boekenlijst top 10, is te zien in iedere talkshow en schrijf je als krant geen recensie, dan hoor je er niet bij. Ik vind het jammer dat het literaire niveau ver te zoeken is, maar indrukwekkend is het verhaal wel. Het is eerder een verslag – een opstel – dat leraren in de kantine aan elkaar doorgeven, "kijk eens wat ze heeft geschreven, daar moeten we iets aan doen." En daar ben ik het geheel mee eens.

Een duister geheim werpt een schaduw over Grant County als de dertienjarige Jenny zich moedwillig laat neerschieten door politiecommissaris Jeffrey Tolliver. Bij de lijkschouwing doet kinderarts Sara Linton een schokkende ontdekking, die wijst in de richting van misbruik. De ex-echtgenoten Sara en Jeffrey werken noodgedwongen samen bij het oplossen van deze zaak. Als de ontknoping nabij is, slaat het noodlot opnieuw toe.

Nadat de populariteit van Dan Borwn en Sakia Noort is gezakt, is er een nieuwe schrijfster van literaire thrillers opgestaan: Karin Slaughter. Ze wordt geprezen door de beschrijving van levensechte personages. Persoonlijk vind ik haar ideeën nogal overdreven. Haar personages worden afgeschreven als rare wezens, alsof Slaughter ze zo beschrijft zodat ze zichzelf weer gelukkiger prijst. Wat dacht je bijvoorbeeld van ‘Lena’ in het boek Zoenoffer, ze is verkracht en misbruikt en samen met haar tweelingzusje opgevoed door haar oom. Haar tweelingzusje is vermoord, had een minnares en om het nog erger te maken was ze ook nog eens blind. Right, het lijkt wel op een script Goede Tijden, Slechte Tijden!

Het boek bestaat uit 432 pagina’s, waarvan je alleen de laatste 100 pagina’s wilt verslinden. Door een aantal verrasende wendingen en het hoge populariteitsgehalte heb ik het boek uitgelezen. Maar voor mij verder geen Karin Slaughter meer.

1. Pick up the nearest book of 123 (or more) pages.
Sinterklaas gaf mij het nieuwste laatste Harry Potter boek. Ik doe nu pas een poging het boek – met 541 bladzijdes – ook daadwerkelijk te gaan lezen.

2. Open the book to page 123 and find the 5th sentence.
‘Daar kunnen we ons nu geen zorgen om maken’ fluisterde…

3. Post the next 3 sentences.
… Hermelien. ‘Ze hebben het op jou gemunt, Harry. Als we terug zouden gaan, zouden de anderen alleen maar meer gevaar lopen.’ ‘Ze heeft gelijk,’ zei Ron, die kennelijk aanvoelde dat Harry ertegenin wilde gaan …

Gekregen van Olga en ik geef dit stokje door aan: Maaika, Eva en Carmen.

De vliegeraar vertelt het verhaal over twee beste vrienden die samen opgroeien in het vredige Kabul, Afghanistan, tot een vreselijke gebeurtenis en het schuldgevoel dat daarmee gepaard gaat de vrienden voorgoed uit elkaar drijft. Op de achtergrond van het verhaal staan een aantal gebeurtenissen uit de geschiedenis van Afghanistan, van de val van de monarchie, via de Sovjet-invasie tot het Taliban-regime.

De vliegeraar was het debuutroman van de schrijver en arts Khaled Hosseini. Hij is geboren en getogen in Kabul, als zoon van een diplomaat wiens gezin in 1980 na de Russische inval naar de Verenigde Staten emigreerde. Eind 2007 waren er in Nederland een miljoen exemplaren van het boek verkocht. Natuurlijk mocht de verfilming van het boek niet in Afghanistan getoond worden. Konden we maar met een miljoen soldaten die bergen in en het volk weer laten vlieg(er)en.

Het boek lag al maanden op de rand van mijn bed, klaar om verslonden te worden. Ik was al eens in het boek begonnen maar kwam niet verder dan bladzijde 80. Waarom was dit boek zo populair? Waarom vond iedereen het verhaal helemaal geweldig? Ik begreep er niets van, tót ik de film ging bekijken. Ik zat ruim twee uur aan mijn beeldscherm gekluisterd. Bijna kwijlend, mijn mond open van verbazing en soms op het puntje van mijn stoel. Ineens begreep ik het allemaal. Ik begreep de dieperliggende gedachte, ik begreep het verhaal, ik begreep Amir en Hassen. Ik heb die nacht dan ook geen oog dicht gedaan, ik moest en zou het boek lezen. Na een paar slapeloze nachten heb ik het boek uit en wil ik zo snel mogelijk Duizend Schitterende Zonnen lezen, dat al smachtend op me ligt te wachten op mijn moeders boekenplank. Ik geef toe, Khaled Hosseini is een wonderbaarlijke schrijver.

Ben jij al betoverd door Khaled Hosseini?