Het is nog vroeg als vriendlief en ik op de fiets stappen richting Haarlemmerhout. Het duurt even voor we de persingang vinden en we met ons polsbandje het backstageterrein op lopen. Wat onwennig lopen we naar de perscontainer, onze werkplek voor vandaag. Daar krijgen we consumptiebonnen in onze handen gedrukt en vervolgens kan het feest voor ons beginnen.

30 jaar Bevrijdingspop
Ik loop al snel met een rood lichtgevend hartje op mijn sjaal gespeld van het nieuwe initiatief Masterpiece. Vorig jaar was ik na mijn stagedag bij Vrouw.nl maar een uurtje aanwezig op het terrein, maar op deze dertigste editie van Bevrijdingspop was ik de gehele dag zoet. In opdracht van PlugOut schreef ik verschillende recensies van de optredens op het Provincie Noord-Holland podium en het Jupiler podium.

Energieke Ethereal
Het openingsoptreden van de melodische metalband Ethereal leverde deze recensie op en kwam op de voorpagina te staan van de website Bevrijdingspop.nl. Een hele eer, als je nagaat dat de andere recensies alleen te lezen zijn op de speciaal aangemaakte PlugOut pagina.

Dhr. Knol
We rennen en vliegen (lees: zigzaggend en schuifelend tussen de mensenmassa door) van backstage naar festivalterrein en weer terug. De organisatie laat ons goed de calorieën verbranden van de gratis lunch en avondmaaltijd die we voorgeschoteld krijgen. Onze tweede recensie schrijven we over Tim Knol, de 20-jarige singer/songwriter uit Hoorn. Ik voel mij natuurlijk gelijk gebonden met deze jongeman. En als dan de zon gaat schijnen en Timmie ook nog eens een goede stem én performance blijkt te hebben, kunnen wij niets anders dan lof spreken over dit nieuw ontdekte talent.

Father & Friend
De derde recensie over Alain Clark is ook op de voorpagina van Bevrijdingspop.nl te bewonderen. Hij gaf ons een sneak preview van zijn nieuwe album en liet ons meeblèren met de bekende hits. Toen zijn vader ook de bühne op kwam lopen, was het optreden helemaal geslaagd. Maar wat er na deze friendly guy op het podium stond, was voor mij toch wel het hoogtepunt van de dag: Jeroen van Koningsbrugge en Dennis van de Ven. Jurk! speelde voor het eerst voor zo’n groot publiek en was ook dit keer weer vernieuwend door een aantal covers ten gehore te brengen. Ik denk dat ik van ‘een week zonder Jeroen, is een week niet geleefd’ maar mijn lijfspreuk moet gaan maken.

Aan het eind van de dag stapte ik als Ali Illegalli de trein in, om zonder kaartcontrole in mijn thuishaven te belanden na een vermoeiende, maar ook zeer geslaagde dag. En ja, gelukkig hebben we de foto’s nog!

Voor het eerst sinds jaren kom ik in zappende toestand tot stilstand bij TMF. Na Gabriella Cilmi’s On a mission, maakt de muziekzender mij blij met Amy Macdonald. En hoe voorspellend, ook Rihanna komt met haar nieuwe single Rude Boy voorbij. En dat herinnert mij aan zaterdagavond. Toen vriendinnetjes E., R. en ik stonden te – ja, wat stonden we eigenlijk? Ik kies voor het gemak maar voor het woord – kijken naar de show van Robyn Rihanna Fenty in het Gelredome in Arnhem.

Het kleine meisje begon haar carrière vijf jaar geleden met Pon de Replay, ik bedenk mij nu achteraf dat dit nummer zaterdagavond schitterde van afwezigheid. Voor mijn gevoel kwam haar echte doorbraak dan ook pas met Umbrella, de leadsingle van het derde studioalbum Good Girl Gone Bad. Ze bleek toch echt geen eendagsvliegje te zijn en werkte samen met Jay-Z. Ook heeft ze al verschillende awards en grammy’s in ontvangst mogen nemen. Tegenwoordig maakt rock-’n-rollband the Baseballs handig gebruik van Umbrella’s succes en staat het nummer al een aantal weken hoog in de hitlijsten.

Maar nu terug naar dé avond dat de (volgens wikipedia:) Barbadian R&B recording artist and model het halve Gelredome vulde. Toen we het station binnenliepen, was de tribune al grotendeels gevuld. Wij zochten onze staanplaats ergens in het midden van de zaal. En terwijl er vele meisjes uit hun dak gingen bij het ‘voorprogramma’, telden wij de minuten af dat deze gozer plaats zou maken voor Rihanna. Wij kwamen hier toch echt niet voor een overdreven meeblèrende DJ-MC die aan het eind ongegeneerd reclame maakt voor zijn Hyvespagina.

Vervolgens wachtten, wachtten en wachtten we op madame Rihanna, inmiddels omgedoopt tot diva. Als het podium nu nog omgebouwd moest worden of als er nog een soundcheck werd gedaan, was dit begrijpelijk. Maar we staarden ruim een uur naar een levenloos podium. Toen trok een groot scherm eindelijk onze aandacht en waanden we ons in de droomwereld van Rihanna, waarna ze begon met één van mijn favoriete nummers: Russian Roulette. Het viel mij halverwege de show op dat ik tot dan toe alle nummers kende, iets wat ik niet had verwacht. Er kwamen veel nummers voorbij van het nieuwe album Rated R, maar daarnaast kwamen er ook veel oude(re) hits aan bod.

De show was leuk om te zien, maar ik had meer verwacht van de constant halfnaakte Rihanna, dat over het podium kroelde en kroop, maar niet verder kwam dan een paar heupbewegingen. Verder liet ze hele stukken tekst links liggen en kon ze sommige noten niet eens halen. Gelukkig was er wél veel tijd, energie en geld gestoken in de attributen en het podium. Verder hadden we ons geld misschien beter aan een ander concert kunnen besteden. Maar hé, die 20192 keer dat Rihanna nog voorbij komt op de radio, kan ik wél zeggen dat ik haar live heb mogen bewonderen.

Eindelijk. Eindelijk. Eindelijk was daar de presentatie van het debuutalbum van Jurk! (Jeroen van Koningsbrugge en Dennis van de ven). Negen maanden geleden kreeg ik van vriendinnetje Elma een tegoedbon voor deze bewuste cd, nog niet wetende dat de deadline steeds uitgesteld zou worden. Maar goed, ze hebben dan ook vijf jaar gewerkt aan Avondjurk. En de eerste single Zou Zo Graag luisterden de meeste fans al honderden keren op YouTube. Ik ben (stiekem) verschrikkelijk trots dat de rest van Nederland ook helemaal lyrisch is en het nummer alle hitlijsten bestormt.

Helaas kon vriendinnetje Elma niet mee naar de albumpresentatie, maar Marijke en Claudia stonden te springen om mee te gaan, dus goede vervanging was al snel gevonden. Het kwijlen moest ik dan wel in mijn eentje doen (als je Kots & Co niet meerekent). Al bij binnenkomst stond Henk-Jan Smits zijn ongezouten mening te geven als ‘echte’ imago-deskundige, terwijl de rest van de pers, BN’ers, genodigden en fans nog even rustig een drankje deden. Wij zwaaiden enthousiast naar Jeroen op Twitter en ik kon niets anders dan naar hem staren, die mooi man daar op het balkon.

Toen de mannen het podium betraden, deed Beau van Erven Dorens nog even een woordje in – jawel – een jurk. Na een aantal nummers te hebben gespeeld, mocht Beau – dit keer weer in pak – de eerste exemplaren aan Jeroen en Dennis overhandigen. Na een aantal vreugdekreten, een dankwoord en veel applaus, speelden ze nog een aantal nummers, waaronder Tram 7, ik raakte daardoor in trance en vergat zelfs na het nummer te applaudisseren. Ondertussen was Beau naast ons komen staan en babbelde hij gezellig met Claudia. Ze vonden Jeroen verbazingwekkend goed zingen, maar dat wist ik natuurlijk allang.

Het laatste nummer dat ze speelden bij die allereerste live-concert van Jurk! ooit was Verrukkelijke Leven, bestaande uit vier Limburgse regels tekst. Vervolgens keken we elkaar beteuterd aan, was dit het dan? Gelukkig heb ik nog twee theatershows om naar uit te kijken en kocht ik natuurlijk de cd die ik gelijk liet signeren. Of Jeroen mij inmiddels ook echt herkent weet ik niet, maar ik ben al zielsgelukkig met het kusje op mijn cd-hoesje, de nieuwe foto en eindelijk, eindelijk, eindelijk de muziek van mijn favoriete jurkjes waar ik naar kan luisteren.

Als ik aan deze blog begin, vraag ik mij af in welke (bestaande) categorie ik deze blog kan stoppen. De categorie muziek komt natuurlijk het dichtste bij maar dekt voor mijn gevoel toch de lading niet helemaal. Toen het vorige week begon te sneeuwen, had ik niet verwacht dat heel Nederland daardoor plat zou liggen. Dat ik zondag niet in een riante stoel naar de musical Joseph zat te kijken, maar de hele dag achter mijn laptop doorbracht, starend naar de live beelden van Serious Request 2009. Sindsdien praat ik over niets anders meer op twitter (en dus ook op Facebook), maar ook tegen mijn ouders of vrienden raak ik er niet over uitgepraat. Stop Malaria, Play the Music.

In 2004 werd het format van het jaar daarvoor (Request On Tour) flink uitgebreid om 3FM sterker te kunnen profileren. Maar een andere belangrijke reden was iets te doen voor een goed doel, de zender kwam in contact met het Rode Kruis. Die hulporganisatie vond dat in de wereld veel gebeurt dat nauwelijks in de publiciteit komt en vanaf dat jaar wordt er geld ingezameld verschillende projecten. Dit jaar strijden Gerard Ekdom, Annemieke Schollaardt en Giel Beelen in het Glazen Huis op de Grote Markt in Groningen tegen malaria. Stop Malaria, Play the Music.

Ik had graag een bezoek aan het Glazen Huis in de studentenstad willen brengen, helaas werkt het weer niet mee. Maar dat maakt de opbrengst er gelukkig niet minder om. De tussenstand na 96 uur is 1.058.594 euro. Ik vroeg gisteren You Don’t Know Love van Editors aan. Of deze ook al gedraaid is vannacht? Ik heb geen idee. Maar ik heb mijn goede daad gedaan gisteren en twee muskietennetten gefinancierd. Stop Malaria, Play the Music.

Muziek vormt een belangrijk onderdeel van mijn leven. Een groot deel van mijn geld gaat dan ook op aan cd’s, live dvd’s, concerten en festivals. Op YouTube heb ik inmiddels 101 video’s geupload en Last.fm laat mij weten dat ik op dit moment 10.894 nummers heb afgespeeld. En natuurlijk is mijn iPod één van mijn beste vrienden. Maar wat ik in deze blog met jullie wil delen, zijn de – naar mijn mening – best uitgebrachte albums van afgelopen jaar. Een ding weet ik zeker, Editors staan met stip op nummer één. Verder staan de albums in willekeurige volgorde.

Van welke cd(‘s) kon jij dit jaar geen genoeg krijgen?

1. Editors – In This Light And On This Evening (oktober 2009)
2. Them Crooked Voltures – Them Crooked Voltures (november 2009)
3. Lady Gaga – The Fame Monster (november 2009)
4. Foo Fighters – Greatest Hits (oktober 2009)
5. The Killers – Live From The Royal Albert Hall (november 2009)
6. P!nk – Funhouse Tour: Live In Australia (oktober 2009)
7. Lilly Allen – It’s Not Me, It’s You (februari 2009)
8. The Prodigy – Invaders Must Die (februari 2009)
9. Pearl Jam – Backspacer (september 2009)
10. Kyteman – The Hermit Sessions (februari 2009)
11. White Lies – To Lose My Life (januari 2009)
12. Placebo – Battle For The Sun (juni 2009)
13. Muse – The Resistance (september 2009)
14. Arctic Monkeys – Humbug (augustus 2009)
15. Florence and the Machine – Lungs (juli 2009)

Vorig jaar kreeg Muse een NME Award voor ‘Beste live Band’ en dit jaar brak het Britse drietal Matthew Bellamy, Chris Wolstenholme en Dominic Howard eindelijk door in Amerika met hun soundtrack in de succesvolle Twilight Saga. Ik begon de band ergens tussen de albums ‘Absolution’ en ‘Black Holes And Revelations’ te waarderen, terwijl ze hun debuutalbum ‘Showbiz’ al in 1999 uitbrachten. Mede dankzij hun optreden op Rock Werchter vond ik dat ik deze band een serieuze kans moest geven om mijn boxen te vullen met hun unieke eigen geluid. En zo kwam het dat ik op Pinkpop 2007 vol van extase was toen Muse de bühne op kwam lopen. Dit jaar was het weer tijd voor een nieuwe cd: ‘the Resistance’, waar ik erg aan heb moeten wennen. Bij een nieuwe cd hoort natuurlijk een nieuwe tour, Ahoy was binnen no time uitverkocht en gelukkig hadden wij ook kaartjes kunnen bemachtigen. Van de support act Biffy Clyro is niet veel blijven hangen, maar het live spektakel van Muse gaat weer als zeer geslaagd de (foto)boeken in!

Do you know that feeling, when you listen to that special kind of music from your favourite band?

Het was Pinkpop 2006. Elma en ik wilden het optreden van Bløf op het hoofdpodium ontwijken en doken de tent in. Daar stuitten we eerst op een optreden van Jamie Lidell en uiteindelijk stonden we vooraan bij een optreden van Editors. Never heard of that band before. Maar daar kwam al snel verandering in. Het was liefde op het eerste gezicht toen de gitarist voor onze neusjes zijn ‘ding’ deed. De muziek klonk ongelofelijk goed en Elma was erg gecharmeerd van de zanger (mét spastische bewegingen).

Serious business: front row.

Eenmaal thuis ontdekten we de namen van de bandleden: Tom Smith (zang/gitarist), Chris Urbanowicz (gitarist), Ed Lay (drummer) en Russell Leetch (bassist). Daarnaast konden we drie liedje bemachtigen: Blood, All Sparks en Munich. Inmiddels staan er 62 nummers op mijn laptop, bracht de band 3 cd’s uit en staat hun laatste single Papillon zelfs in de top 40.

Elma en ik gingen in maart 2008 naar een concert in de Heineken Music Hall en tijdens een signeersessie op Pinkpop 2008 – ik moest het zonder Elma doen dit keer – liet ik mijn cd signeren en ging ik op de foto met één van mijn helden. En om het nog leuker te maken, ook op Rock Werchter stond Editors op het podium. En toen ging ik overdrijven, op Lowlands zag ik ze weer, maar dit keer weer naast mijn maatje Elma.

Not so charming…

Eva & Tom.

Russell says HI!

Great gig @ Lowlands

Tom kijkt gelukzalig.

En toen was het begin oktober tijd voor een nieuwe cd. De gitaren maakten plaats voor synthesizers en drums. Het klonk vreemd, niet slecht, maar anders. Ik was bang dat deze nieuwe songs live verschrikkelijk tegen zouden vallen. Maar nu ik afgelopen zondag – vergezeld door Elliebellie – in de Melkweg stond te rocken én de daaropvolgende dag in de Oosterpoort in Groningen, wist ik dat ik nooit had mogen twijfelen aan ‘onze baby’. Ik heb er totaal geen spijt van dat we twee dagen achter elkaar de band hebben gevolgd als groupies. Na afloop in Groningen probeerden we de artiesteningang te vinden, en met succes. Vervolgens waren we helemaal in de wolken toen Ed een praatje met ons kwam maken. En was is hij klein! Grappig, dat zo’n mannetje zo hard op de drums kan slaan.

I can almost touch him!

Piano’s and synthesizers all over the stage.

Met drummer Ed.

En nu durf ik ook eindelijk toe te geven dat Tom Smith ook ongelofelijk sexy is. Maar toch, geloof ik dat ik liever mevrouw Urbanowicz wil worden (Jeroen van Koningsbrugge en Tommie hebben beide een lieve vrouw en een schattige baby…). En oh, ik heb een zwak voor mannen met baardhaar.

Coldplay op Rock Werchter. Het staat nog steeds in mijn geheugen gegrift. Maar daar kwamen afgelopen donderdag nog meer herinneringen bij. Het concert op 10 september was binnen luttele seconden uitverkocht. Dit was de reden dat er op 9 september nóg een concert zou plaatsvinden. 120.000 mensen, voor één band. Maar dan wel één van de meest beste, noemenswaardige en succesvolle bands van het moment.

Op woensdag werkte het weer niet echt mee en ook de ellenlange files waren een nadeel om naar het Goffertpark in Nijmegen te komen (en zie ooit maar weer thuis te komen). Maar wat zij wel hadden, was een fijn voorprogramma. Terwijl zij konden rocken op Bad For Lashes en the Flaming Lips, moesten wij het doen met Miss Montreal en White Lies. Als normaal persoon had ik waarschijnlijk enthousiaster in het publiek gestaan. Als ik Miss Montreal dit jaar niet al vijf keer had zien optreden. Steeds dezelfde liedjes, steeds dezelfde brabbel (“Deze is voor mijn zusje!” of “Doe die armen eens de lucht in!”), steeds dezelfde Sanne. En White Lies? Zij stonden net als voorgaande keren net zo dood op het podium als hun nummers over de dood zelf. Maar goed, we zullen maar zeggen dat dit het wachten op Coldplay waard was.

Nu hadden E. en ik een voorspoedige treinreis achter de rug (die half uur vertraging van mijn kant daar gelaten) en viel het wachten op de pendelbus gelukkig mee. Op het festivalterrein verorberden we – zoals gewoonlijk – eerst nog een aantal loempia’s en gooiden we nog wat water onze keelgaten in. We stonden niet in het voorste vak, maar tegen het aangrenzende hek. Zo hadden we ruim zich op het hoofdpodium, de speciaal gecreëerde B-stage met catwalk en de C-stage in het publiek.

Het concert opende met het nummer Life In Technicolor en vervolgens speelden Chris Martin, Jonny Buckland, Guy Berryman en Will Champion nog 27 nummers voor het 60.000 mensen tellende publiek. Van Fix You zou ik bijna kunnen huilen, Lost! blijft mijn favoriet en de Micheal Jackson cover van Billie Jean zouden ze moeten uitbrengen op cd. De live versie van Strawberry Swing doet mij trouwens ook erg kwijlen en als iedereen vol enthousiasme mee-ohhh’t bij Viva La Vida heb ik een geluksmoment met bijbehorend kippenvel.

Hoewel ik ongelofelijk heb genoten (misschien iets minder door – vooralsnog – niet nader te noemen persoonlijke omstandigheden), vond ik het concert op Rock Werchter leuker. Waarschijnlijk omdat toen alles nog nieuw was. Ik had geen idee wat ik kon verwachten en ik wist niet dat de mannen zó goed konden zijn. Het publiek leek tijdens Werchter ook enthousiaster en het voorprogramma (Bloc Party en the Killers) scoren natuurlijk ook de nodige punten. Toch had ik dit concert niet willen missen. Zelfs mijn vader zou het gaaf hebben gevonden. De volgende keer – en hopelijk is dat niet over 5 jaar – moeten jullie gewoon allemaal mee.

:: De Setlist :: Mijn foto’s :: Mijn video’s ::

Let op:
Het verslag bestaat uit 1770 woorden, heb je geen zin om je te verdiepen in deze woorden, bekijk dan de foto’s op Picasa.

Het is alweer een week geleden dat we thuis kwamen van Rock Werchter. De verdere week sleepte ik mijzelf naar stage, leefde ik als een zombie en kon ik alleen maar terugdenken aan een geweldig geslaagd weekend. Mijn eerste keer Rock Werchter was in 2005. Waarin vriendinnetje S. haar huidige vriendje leerde kennen, dit jaar is dat haar aanstaande man. Vriendinnetje R. en ik kijken ontzettend uit om een mooie jurk te kunnen shoppen, maar aangezien het feest nog even duurt, zweetten we eerst liters water uit onze poriën op de – naar mijn idee – warmste dagen van het jaar.

Donderdag 2 juli 2009
Vorige week woensdag arriveerde C. net voor etenstijd bij mij thuis. Na een gezond avondmaal – die we de komende dagen niet meer zouden krijgen – maakten we nog snel een paar cd’s voor in de auto en doken we ons bedje in om nog wat te slapen. De wekker ging – zoals ieder jaar – weer veel te vroeg. Kwart over drie ‘s nachts waren we op ons verzamelpunt in Hunnebedland en toen iedereen fris en fruitig nog een kop koffie naar binnen had gegooid, kon de reis van het hoge Noorden naar België beginnen.

De vorige keer dat ik zo’n stuk had gereden was van thuis – via Arnhem – naar Pinkpop. Dit keer moesten we nog iets verder, maar was de route juist gemakkelijker. Dat dácht ik tenminste, tot ik bij Antwerpen de andere auto’s uit het oog verloor en het mij begon te dagen dat ze vast de afslag hadden genomen, belde C. snel naar S. en ik probeerde zo snel mogelijk te keren. En met mijn – juiste – rijstijl, stonden we uiteindelijk toch nog bij de rest van de groep geparkeerd.

We stonden dit jaar op camping A4. Vlakbij de auto’s en ongeveer tien minuten lopen naar het festivalterrein. Een rustige camping zonder douches, maar mét dixies. Ik vind dat het tijd wordt om op Rock Werchter van die leuke containers neer te zetten. Das pas luxe! Maar goed, dit jaar was het dus weer even afzien als we naar de wc’s moesten, wat niet veel gebeurde aangezien alles er toch wel werd uitgezweet. Toen de tenten stonden en de partytenten ons de nodige schaduw gaven, was het wachten geblazen tot de eerste band van start zou gaan. We vulden onze tijd met rusten, water- en ballonnengevechten, muziek luisteren en kletsen. Ondertussen werden er een aantal strategieën bedacht om de drank mee het festivalterrein op te krijgen.

Toen het eindelijk zover was om de benen weer eens te strekken, kwamen we bij een overvolle ingang aan. Gelukkig zorgde de brandweer voor verkoeling en werden er bekertjes water uitgedeeld. Bewapend met zonnebrillen, petten en zonnebrand moesten we deze dag wel doorkomen. Eagles of death metal hadden we al gemist en door de ellenlange rij, vingen we alleen een glimp op van Lily Allen. De Dave Matthews Band klonk wel aardig, maar duurde mij eigenlijk veel te lang. C. wilde ondertussen graag een meeting met haar andere maatjes en zo kwam het dat we bij Placebo aardig vooraan stonden. Ik snap nog steeds het doel niet van die verschrikkelijk lelijke staart van zanger Brian Molko, want met een hippe kort geknipte coupe is hij echt heel erg sexy.

Oasis volgde ik van een afstand, terwijl C. en M. de pit in sprongen. Liam Gallagher hield de gehele show zijn parka aan, traumatisch voor alle meedeinende en hossende mensen, die de hele dag gutsend het zweet van zich af hadden gegooid. Gelukkig was de zon nu achter de bomen verdwenen en konden we weer een beetje normaal ademhalen. En toen was het eindelijk tijd voor de afluister van vandaag: the Prodidy. Ik miste mijn vriendinnetje E. wel een beetje om mee te rocken, het is tenslotte toch ‘onze’ band. Maar we hebben heerlijk gesmashed, gefirestarted en geomend. Toen was het toch echt tijd om de tent weer op te zoeken en eindelijk weer eens wat te slapen na ruim een etmaal rond te hebben gewaggeld.

Vrijdag 3 juli 2009
Nadat we onze tent uit kwamen zwemmen van het zweet, was het tijd voor een verfrissende wasbeurt bij de altijd hygiënische en comfortabele wasbakken. Just Jack mocht deze dag openen op het hoofdpodium, maar deze artiest hebben we (helaas?) gemist. We maken het goed door onze ogen eens goed te openen bij de White Lies. Hoe zo’n jochie, zo’n dijk van een stem kan hebben, is me nog steeds een raadsel. Het optreden van Amy MacDonald was hetzelfde als op Lowlands vorig jaar. Ze had dit keer alleen geblondeerd haar, het geluid was dit keer veel beter en we stonden wat dichter bij het podium. Toen ze een cover van the Killers ging spelen, kreeg ik al de kriebels, want later die avond zouden de Brightside mannen zelf het podium bestormen. Maar voor het zover was keken we eerst van een afstandje naar Elbow en gingen C., M. en ik het voorste vak weer in, dit keer goed bewapend met flessen water om de komende uren te overleven.

Tijdens Bloc Party hadden we al voortreffelijk uitzicht op het podium. We stonden misschien iets te veel voor de boxen. Zodat ik soms toch echt mijn vingers in mijn oren moest stoppen. Rocken deed Bloc Party dus zeker wel. En wat heeft die zanger een schattige lach! Het is echt de meest sexy neger die ik ken, en dan ook nog eens eentje die zo goed kan zingen! En om nog even door te zwijmelen was het na Bloc Party tijd voor the Killers. We hadden onszelf al iets meer naar het midden verplaatst, zodat het geluid dit keer beter aan te horen was. C. en ik kunnen als groupies natuurlijk alle nummers meezingen en dat deden we dan ook graag. Dat mijn batterij tijdens het concert in de HMH leeg was, kon ik nu weer goedmaken door een aantal fijne kiekjes te nemen van meneer Brandon Flowers.

Na the Killers werd er weer water uitgedeeld aan de uitgedroogde (en fanatieke) mensen. Ik had nooit gedacht dat we tijdens de slotact zo goed zouden staan. We stonden zó dicht bij Chris Martin, Jonny Buckland, Guy Berryman en Will Champion, eigenlijk was het gewoon eng. En het optreden van Coldplay? Daar zijn gewoon geen woorden voor. Ik vond het verschrikkelijk gaaf, kneep een aantal keren in C. haar arm, ik zat op een roze wolk en het duurt nog wel even voor ik daar vanaf ben. Ondertussen kijk ik ontzettend uit naar hun optreden in het Goffertpark in september, want daar ben ik natuurlijk ook bij. Het enige nadeel aan het einde van deze dag: ik had ontzettend pijnlijke voeten!

Zaterdag 4 juli 2009
De temperatuur is vandaag een paar graden gezakt, maar nog steeds niet aangenaam genoeg om in de volle zon te vertoeven. C. en ik begonnen deze dag voor de verandering in de tent voor een optreden van Regina Spektor. Daarna snel terug naar het hoofdpodium voor keiharde metal rapcore band Limp Bizkit. Fred Durst met zijn eeuwige rode petje, de songteksten met het eeuwige ‘fuck’ en de eeuwige ‘our generation’ band zijn terug van weggeweest. Na deze heavy shit was het tijd voor een dutje in de schaduw. Achter ons klonken de deuntjes van Franz Ferdinand, een band die ik al te vaak heb gezien en dus niet echt zal missen. Na onze powernap doken we de tent weer in voor een optreden van Katy Perry. Wat een geweldig grappig kind is dat, en ze kan nog aardig zingen ook. Was ze geen zangeres, dan zou ze altijd nog comédienne kunnen worden.

Toen Katy Perry haar kunsten had vertoond, probeerden we – na een tevergeefse poging – vooraan te staan. Dat werd Kings of Leon bekijken van een aantal meters verder. Hoewel ze een retegoede cd hebben gemaakt, viel het optreden nogal tegen. Het leek een routinematige klus, waar ze niet van konden genieten. Natuurlijk zongen we wel keihard mee met ‘Sexy on Fire’. Deze dag werd afgesloten door 2 Mandy DJ’s. Maar probeer jij nog maar eens te hossen als je al drie dagen achtereenvolgens op je All Stars rondzwalkt, het werd een hopeloze zaak. En zo kwam het dat we uitgeput onze tent indoken voor een laatste dag rocken.

Zondag 5 juli 2009
Deze nog iets koelere dag begon voor C. en mij met een optreden van de Jeugd van Tegenwoordig. Wat zijn alcohol- en cocaïneverslaafde mannen toch hilarisch. De Belgen schreeuwden ‘Watskeburt’ keihard mee, terwijl wij alweer uit onze ‘Hollereer’-periode zijn en meebleren met ‘Buma in me zak’. Van deze hoogwaardige teksten word ik altijd een beetje depressief. En toen gebeurde er ergens tussen het optreden van de Jeugd van Tegenwoordig en Black Eyed Peas een wonder: het begon te regenen. In eerste instantie waren we dolblij met deze vrolijk natte spetters, we dansten en joelden, maar na een paar minuten werd het toch wel vervelend. Gelukkig had ik mijn poncho nog steeds in mijn tas zitten, die kwam dus alsnog goed van pas. Dat ik vandaag op mijn slippertjes rondliep, was een minder geslaagd idee. Na mijn tweede wafel dit weekend (normaal eet ik er twee in een uur), liepen we naar het hoofdpodium om Black Eyed Peas flink af te zien gaan. Ergens halverwege werd er een soort Michael Jackson remix gedraaid, hartstikke leuk, maar op Rock Werchter even niet. Ze hadden veel meer bekende nummers kunnen spelen, maar helaas bleef het bij wat gebrabbel hier en daar.

Wat dan wel weer een goed idee was: we stonden al dichtbij de poortjes voor het voorste vak, dus voor de opvolger van Black Eyed Peas hadden we zeer goede plaatsen bemachtigd. En wat was ik blij dat we daar stonden. De Kaiser Chiefs rockten weer als vanouds. Ricky Wilson heeft een nieuwe look, maar stapte nog steeds heftig over het podium (en het publiek). Nadat ik deze band alweer vijf keer live heb gezien, durf ik nog steeds te zeggen: “Oh my God, I can’t believe it!” De één na laatste band van dit weekend was Nine Inch Nails, maar eigenlijk waren we alleen nog maar aan het wachten op de afsluiter: Metallica. Bij mijn favoriet op dit moment ‘All Nightmare Long’ ben ik even flink uit mijn dak gegaan en we zongen natuurlijk uit volle borst mee met de klassieker ‘Nothing Else Matters’. En na het afsluitende vuurwerk, was het weekend dan toch echt voorbij. We bleven dan nog wel een nachtje op de camping en hebben geen oog dicht gedaan, met de lange terugweg zal ik jullie niet vermoeien. Ik zeg: op naar Lowlands!

25 juni 2009 op Twitter:
@Brouwertje: Wat lees ik? Moet je Jim interviewen?
@xd44ntjuh: haha ja
@Brouwertje: arm kind. ik kan hem niet uitstaan, wil je hem voor mij slaan?
@xd44ntjuh: seriously?! ik vind hem heel leuk dus dat ga ik niet doen voor je
@brouwertje: IK WIST HET dat jij hem wel leuk vind haha nou mijn tijd komt nog wel (om hem te slaan)

26 juni 2009 bij Club Panama:
En toen stond meneer Bakkum gisteren voor mijn neus. Wat zeg ik? Hij stond in de weg bij de ‘incheckbale’ voor de pers. What you say, is what you get. En zo geschiedde. Ik smeet hem op de grond, gaf hem een flinke klap op zijn neus. In mijn gedachten dan. Ik was té verbaasd dat hij daar stond, dat ik zo snel mijn kans kreeg om hem een flinke rechtse te verkopen. Maar Marieke en mijn nichtje vonden dat ik niets mocht doen: “Hij is lief, echt!” Zijn vriendin stond als een bodyguard om hem heen en zijn vriend zag er errug goed uit. Ik heb dus geen vinger uitgestoken. Ik ben laf. Ik weet het. Nu ben ik erg nieuwsgierig: Wat vind jij van deze jongeman?

Ik heb trouwens wél ontzettend genoten van EliZe, want daar kwamen we tenslotte voor naar club Panama. De release-party van haar nieuwe cd: More Than Meets The Eye. Ze is een ongelofelijk lief, spontaan en mooi meisje. Ze zong een mooie akoestische versie van Automatic en samen met vriendinnetje Liza een nummer van haar nieuwe cd: Mr. Know It Right. Daarna ging in enkele seconden haar jurk uit, kwamen de danseressen het podium op en ging het optreden verder – op de typische EliZe manier – met een aantal zeer swingbare nummers. En zoals ze zelf zegt: Shine like a superstar.