‘How to lose a guy in ten days’ is niet aan jou besteed. Maar hoe ga je in deze relatie voor goud? Hieronder 10 dingen die je niet moet doen in een prille relatie.

1. Jij bent head over heels, maar om je relatie te behouden, hoef jij je écht niet in allerlei bochten te wringen om het hem zo goed mogelijk naar zijn zin te maken.

2. Jezelf even terugtrekken in het kleinste kamertje? Doe dat dan wel achter gesloten deuren en zet het gesprek met je lover even on hold.

3. Het burleske lijstje met een foto van jou en je ex – innig verstrengeld tijdens jullie allereerste vakantie – nog steeds op je nachtkastje hebben staan als je hém je slaapkamer in sleept.

4. Thank god it’s Friday! Vriendschap staat bij jou nog altijd op nummer één, dus jij hebt dit weekend gereserveerd voor een ouderwets avondje girls night out.

5. Die goddelijke seks met je ex staat in je geheugen gegrift, maar treedt niet in detail over je amoureuze escapades. Iedereen heeft zo zijn eigen bagage, maar laat dit gedeelte lekker onderin je rugzakje zitten.

6. Je droomreis naar Mexico annuleer je niet om uiteindelijk samen op een regenachtige camping in Callantsoog op een gasbrandertje pannenkoeken te bakken. Let’s go adventure!

7. Ineens drink jij ’s ochtends het liefst Nespresso Arpeggio, en bestel je net als hij een Wieckse Witte in de kroeg. Je eigen smaak, waar had je die ook weer gelaten?

8. Je bent er 100% van overtuigd dat jij het trouwboeket van je beste vriendin vangt op haar grote dag. Iedereen mag het weten: jij gooit al je nagels in de strijd.

9. Totally not done in zijn aanwezigheid: doe-het-zelf chirurgisch likdoorns verwijderen, overtollige eelt weghalen of je teennagels knippen (Dit biedt een goed excuus je lekker te laten verwennen bij de dichtstbijzijnde pedicure).

10. Eenzaam en alleen op de bank met je chihuahua eten jullie samen van één lepel. Maar nu jij bezet bent, kan dat écht niet meer. Hoort bij dat designer pakje, nu ook niet een designer (voer)bakje?

Daar staat het. Zwart op wit. Ik verbrand 475 extra calorieën per dag. Zomaar. Gratis en voor niets. Daar kan geen fitnessabonnement tegenop. Volgens mij zit het in mijn genen, mijn vader heeft er ook last van. Onder het eten, tijdens de les, achter de computer of relaxed voor de buis (en ja, zelfs tijdens het typen van deze blog!): mijn benen zijn (altijd) in beweging. Dit tot ergernis van anderen. Hoe vaak heeft iemand al niet een hand op mijn been gelegd? Gevraagd of ik zenuwachtig was? Of ik als-je-blieft kon stoppen met dat getril. En nu heb ik een goed excuus. Een bron. Zwart op wit. Om mijn standpunt aan te kaarten. Ik blijf wiebelend slank!

Op de basisschool kregen we weleens cijfers, maar dat stelde eigenlijk niets voor. Je schreef onder gezonde spanning mee aan het dictee, maakte je opdrachten uit je rekenboek en knutselde een werkstuk in elkaar bij wereldoriëntatie. Mijn allereerste cijfer op de middelbare school is mij daarentegen wel bijgebleven. De zenuwen zullen wel door mijn lijf gegierd hebben tijdens het maken van mijn eerste ‘echte’ toets, ik moest (van mezelf) meer dan goed presteren. En dan deed ik door een 10- bij wiskunde te halen. Dat ene leestekentje achter het cijfer kwam door de eerste opgave: we moesten een cirkel tekenen met onze passer, maar in mijn getekende ronding zat nog een ander extra gaatje wat daar niet had mogen zijn. Een klein foutje, maar wel afgestraft met een min. Bovendien schreef ik cirkel met een c (Circel), wat volgens de leraar natuurlijk niet door de beugel kon. Tegenwoordig ben ik al blij met een 6, kom maar op met die studiepunten! Maar stiekem zal ik altijd streven naar die 10, en dan graag zonder die min.

En toen was ik alweer 23 jaar. Oud.
Neem een hapje van mijn cupcake en drink een glas champagne!

Aan de vooravond van mijn vierentwintigste levensjaar (om het nog even ouder te doen klinken) zat ik met mijn vriendinnetjes Mandy, Elma, Crissy, Eva en vriendjelief een maaltijd te nuttigen in ons nieuwe favoriete restaurant Bazar op de Albert Cuypstraat. Ik werd overspoeld met cadeautjes en de voor- en nadelen van iPhone’s en Blackberry’s vlogen over tafel. Toen Elma er nog steeds niet helemaal uit was en ik allang had besloten voor een iPhone te gaan, was het alweer tijd om op te stappen en afscheid te nemen van Elma en Mandy. De overige vriendjes vergezelden mij deze avond bij het concert van Blood Red Shoes in Paradiso.

Ik moest weer even googelen naar de naam van het voorprogramma: Pulled Apart By Horses. Een verschrikkelijke band. Het leek alsof ze niet konden kiezen in welk genre ze wilden horen, gingen ze nu voor keiharde rock? Neigen ze naar metal? Of weerklinkt daar toch een dansbare melodie? Het was het allemaal nét niet en voor hun wannabe-uiterlijk hadden we ook duidelijk geen kwijlbakje nodig. Gelukkig kwam na een half uur de verlossing en was het nog even wachten tot Laura Mary en Steven het podium betraden.

Met het kersverse album Fire Like This kunnen we eindelijk genieten van nieuw materiaal van mijn favoriete duo. En nadat ik ze al vijf keer live heb mogen aanschouwen met nummers van hun debuutalbum, was het een verademing om eens een aantal andere nummers te horen. Energiek als altijd speelden Laura Mary en Steven vol overgave. Ze brachten de zaal in beweging tot het allerlaatste moment, toen ze zelf het publiek in sprongen om letterlijk op handen te worden gedragen. Zweten en nog uitgeput van het springen liepen we na afloop over het Leidscheplein. En ik kon alleen maar denken aan het volgende moment dat ik Blood Red Shoes weer mag aanschouwen. Oh, en ook de gedachte dat ik er tien rimpels bij gekregen heb, kan ik maar niet uit mijn hoofd zetten.

Ik schreef mij enthousiast in voor de Blog Action Day. Het onderwerp waar we dit jaar over schrijven is Climate Change. Het eerste wat mij te binnen schiet is een scene uit de vorige aflevering van 90210, waarin Naomi zich verdiept in milieukwesties om zo punten te scoren bij haar nieuwste mannelijke aanwinst.

Om hier uitgebreid een blog over te schrijven, lijkt me toch niet helemaal het idee van deze dag. Daarom vraag ik mij op dit moment af, wat doe ik voor goeds voor Moeder Natuur? Als ik op dit moment om mij heen kijk, zijn ik mijn televisie, mijn bedlampje en mijn laptop energie verbruiken, de lamp op de overloop staat netjes uit en de stekker van mijn cd speler staat op non-actief. Ik gooi geen afval op de grond, behalve tijdens dat ene festival in ons buurland. Op Lowlands daarentegen kun je niet om de ‘Trash’-borden heen en gooi je met gemak het afval in de bak. Ik hergebruik mijn plastic flesjes, tot de securityman bij een concert eist dat ik het flesje weggooi. En zo kan ik nog braaf een aantal goede ingeburgerde manieren opnoemen.

Maar weet je, naar mijn idee zijn wij in Nederland al best goed bezig op het gebied van Climate Change. Het liefst draai ik mijn hoofd naar de andere kant van de oceaan, daar in het prachtige United States of America, want – sorry – ik heb toch echt het gevoel dat zij het goede voorbeeld moeten geven, pas dan zal de rest van de wereld volgen. Mijn hoop is gevestigd op Obama, met zijn prachtige ontvangen Nobelprijs…

Lowlands 2008
Ik spoel even ruim een jaar terug. N. en ik maken een foto van onze – tot dan toe – gespaarde festivalbandjes. De teller staat op zes. We printen onze foto en plakken deze op de grote rode muur, beter bekend onder Lowlanders als de Hemelpoort. We nemen daar weer een foto van en zo ontstond mijn favoriete plaatje. Ik kan uren naar deze foto kijken en krijg er zo’n blij en fijn gevoel van. Dit komt natuurlijk door alle fijne herinneringen, maar ook door de vrolijkheid van alle kleuren. Ik moet je nu eerlijk bekennen dat van de acht bandjes die ik nu heb, er nog maar drie gegadigden zijn die mijn pols sieren.

Uitmarkt 2009
Klasgenote S. loopt stage bij GUP en vraagt of ik voor het tijdschrift op de Uitmarkt wil staan. C. en ik mogen GUPjes verkopen op de boekenmarkt. De GUP Lowlands Special glijd al een paar keer door mijn handen, maar door de kou en de drukte heb ik mij verder nog niet in deze uitgave van het magazine verdiept. Tót moeder en zoon de special pakken en naar een foto kijken. Een foto van twee polsen, een foto met heel veel festivalbandjes. Ik luister half met ze mee en kijk met een schuin oog naar de foto. Zodra ze weg zijn, móet ik deze foto beter bekijken, want dit komt mij wel heel bekend voor! En jawel, daar is onze foto. Een jaar en één week later kom ik erachter dat de foto omgedoopt is door GUP als Favourite Visitor Photo #5 en een plaats heeft gekregen in GUP magazine. Tegelijkertijd realiseerde ik mij waarom GUP mij zo bekend voorkwam: de grote rode muur op Lowlands werd mede mogelijk gemaakt door GUP.