Ruim een maand geleden vond hét festival van het jaar plaats. Deze editie waren mijn vriendinnetje Claudia en vriendje Oscar er ook bij. Ik ben hen (en jou) natuurlijk een verslag verschuldigd van vier dagen lang rocken, branden in de zon en chillen onder de partytent.

Donderdag – 1 juli 2010
Traditiegetrouw gaat de wekker al om 2.30 uur, een verschrikkelijke tijd om op te staan, maar noodzakelijk om met een groep van zo’n 30 man bij elkaar op de camping te staan. We reizen af naar ons meetingpoint in hunnebedland en wrijven de laatste slaap uit onze ogen. Na een warm bekertje thee (of koffie) zijn we (voor zover dat kan op dit tijdstip) klaar voor de reis richting België. Na een tussenstop in Utrecht rijden we aan één stuk door richting Werchter.

Zodra we van de snelweg af zijn, staan we echter al snel in de file. Een file die uiteindelijk vijf (!) uur duurde. Gelukkig stond er nog een briesje wind die zorgde voor de nodige verkoeling en wisselden we het filerijden af. Zo kwamen we stapje voor stapje dichter bij het festivalterrein. Ondertussen kletsen we wat, liepen we heen en weer tussen de auto’s, en kwam ik tot de ontdekking dat vriendinnetje Robin maar een aantal auto’s van ons verwijderd was.

Toen we eindelijk het parkeerweiland in zicht kregen, waren we zo gaar als een varkentje en hadden we graag door de koele modder gerold. (Helaas?) moesten we onze tent opzetten op het verdorde gras en in de brandende zon. Maar wat waren we uiteindelijk blij toen het werk erop zat en we verkoeling konden zoeken onder de partytenten. Onze helden. Door de hitte waren we uiteindelijk later dan gepland op het festivalterrein, waar we ons nieuwe festivalbandje konden bewonderen. Of er nog meer verwondering was? Daarvoor verwijs ik je door naar Claudia (dit was haar festivalvuurdoop!) of Oscar (fervent Sziget-ganger).

Voor ons begon het muziekfestijn met Skunk Anansie, Phoenix en Stereophonics. Ik moet bekennen dat ik deze bands vooral in een roes heb beleeft (die hitte!). Maar toen was daar om 22.20 uur een hoogtepunt, verzorgt door de beste live band ter wereld: Muse. Dit keer niet zo groots uitgepakt als in Ahoy of het Goffertpark, maar toch echt de moeite waard om bij de springen en te feesten. Ik houd van die band. En ik houd van de stem van Matthew Bellamy, de riffs van Christopher Wolstenholme en de drumsolo’s van Dominic Howard. Je zou zeggen dat we deze feestelijke stemming wel door konden zetten tijdens het laatste optreden van Faithless, maar onze lichaampjes vonden het mooi geweest voor vandaag. We waren dan ook al 24 uur wakker en konden wel een powernap gebruiken.

Vrijdag 2 juli 2010
Terwijl de ene helft van de groep voetbal ging kijken in een hotel (Nederland – Brazilië), bleven wij hangen op het festivalterrein om te genieten van de oranje-harige Paramore zangeres Hayley Williams. En tijdens het pootjebaden in ons meegenomen zwembadje konden we uiteindelijk juichen: Nederland had Brazilië ingemaakt. Maar of de Belgen daar blij mee waren? Voor ons kon dat de pret niet bedrukken. En ik zag 30 seconds to mars vervolgens graag ten onder gaan, vooral frontman Jared Leto, met zijn geblondeerde hanenkam. Voor mij was dit een extra feestelijk moment: aangezien vriendjelief nu ook volledig op ze is afgeknapt. Dank u Rock Werchter.

Na deze regelrechte aanfluiting kon ik genieten van ‘mijn baby’s': Editors. Wat tevens prachtig beeldmateriaal opleverde voor Canvas: het publiek ging compleet uit zijn dak door een gepassioneerde meezingende fan. Dit leverde in combinatie met het nummer No Sound Like the Wind (Twilight!) een aantal regelrechte kippenvelmomenten op. En de performance van Editors, deed mij alweer smachten naar een volgend concert van deze band.

De volgende band op het schema was tevens ook de laatste van deze dag: Green Day. Die good old rockers mogen dan steeds ouder worden, een goed feestje bouwen kunnen zij nog steeds. Verschillende fans betraden het podium om te zingen, te dansen of met een gitaar van het podium te lopen. Wij keken van een afstand(je) toe en hosten fanatiek mee, for old time’s sake.

Zaterdag 3 juli 2010
Zoals iedere morgen begonnen we ook deze ochtend met een broodje gezond en een beker melk. Verscholen onder de partytenten genoten we van de schaduw, de rode wodka en comfortabele campingstoeltjes. En óf de partytenten van alle gemakken zijn voorzien: tijdens een flinke regenbui vandaag bleven wij kurkdroog!
Uiteindelijk waren we pas aan het eind van de middag op het festivalterrein. En daar stond een stevig (opgemaakte) Beth Ditto, zangeres van Gossip. Naar mijn idee lijkt ze iedere maand/jaar (doorhalen wat niet van toepassing is) dikker. En of dit nu haar performance bevordert? Ik denk het niet. Gelukkig zijn de nummers nog best vermakelijk en de uitgelopen make-up van mevrouw Ditto trouwens ook.

De enige keer dat je ons dit jaar bij het Pyramid Marquee podium kon vinden, was tijdens Florence and the Machine. Deze band stond hoog op mijn verlanglijstje. En ze maakten mijn verwachtingen meer dan weer. Wát een optreden, wát een feest en wát een topwijf is Florence Welch. We genoten met volle teugen en het debuutalbum Lungs zou weleens kans kunnen maken om ‘mijn cd van het jaar’ te worden. Hoe heb ik haar in hemelsnaam op kunnen missen op Lowlands vorig jaar? Het antwoord: Bloc Party…

Vervolgens was het aan P!nk om haar (festival)ding te doen. Het podium werd omgetoverd tot een waar Funhouse walhalla, de nodige attributen werden het podium opgetild en P!nk zelf werd (succesvol) van het podium áfgetild. Ze zweefde en rende in een bal over het publiek en liet de wachtende diehard Rammstein fans vooraan genieten van een paar klassiekers, dat door iedereen uit volle borst werd meegezongen. Ik vind P!nk echt een hele fijne dame en ga graag naar haar concerten. Maar vond haar op Rock Werchter (en zeker voorafgaand aan Rammstein) toch een beetje misplaatst.

Iets waar je mij zeker niet midden in de nacht wakker voor hoeft te houden is Rammstein. Ik vind het gewoonweg eng. En hoewel ik een aantal jaar geleden op Rock Werchter enkele meters van the butcher verwijderd was, hield ik het nu op veilige afstand. Duits. Nee, dat is nu niet bepaald mijn ding. Het is daarentegen wel een fascinerende show, waarbij het vuur je om de oren vliegt. Met een warm – doch ietwat raar – hart zochten we vervolgens onze luchtbedden op.

Zondag 4 juli 2010
De dag begon vandaag met Alice in Chains (de zon, het ontbijt en het chillen onder de partytenten niet meegerekend). De nodige souvenirs werden vandaag gekocht en Vampire Weekend schijnt een vermakelijke show weggeven te hebben. Ik kan mij hier echter weinig van herinneren. Mijn enige heldere moment was bij het nummer A-Punk. Vervolgens kregen we een combinatie van Foo Fighters, Nirvana, Queens of the Stone Age en Led Zappelin voorgeschoteld, gegoten in de band Them Crooked Vultures. Dit keer kende ik meer nummers dan bij hun verrassingsopstreden op Lowlands vorig jaar. En Dave Grohl blijft – vind ik – een fascinerende man.

Na Arcade Fire was het alweer tijd voor de allerlaatste band van die weekend: Pearl Jam. Een afsluiter waar ik meer dan tevreden mee was. De mannen hebben inmiddels dertien albums op hun naam staan en daarvan hoort het laatste album – Backspacer – zeker bij mijn favorieten. Als Eddie Vedder nu ook nog eens een bezoekje brengt aan de kapper, ben ik helemaal tevreden.

Maandag 5 juli 2010
Inpakken en wegwezen. Heerlijk douchen en nagenieten van al het beeldmateriaal.

Op roze badslippers, in mijn nieuwe paarse bikini en een stralend witte badjas, begaf ik mij dit weekend in Sanadome in Nijmegen. Mijn ouders waren 30 jaar getrouwd en dat werd met het hele gezin in het ontspannen thermenlandschap gevierd.

De zaterdag begon met koffie, thee en appelgebak. Vervolgens werden de weekendtassen in de auto gestopt om af te reizen naar het zuiden van het land. De zon scheen vrolijk in het rond, wat onze gemoedstoestand zeer positief bevorderde. Zouden we dit weekend dan écht een beetje bruin kunnen worden? Het antwoord: we zijn zelfs verbrand. Een beter weekend hadden we niet kunnen hebben, we konden ontspannen, heerlijk wegdromen, even bijtanken en samen genieten van een weekendje weg.

Nadat we hadden ingecheckt, onze badjassen en slippers in ontvangst namen en onze hotelkamers hadden bewonderd, betraden we het beauty & healthcenter voor een Sabbia Med (licht- & aromatherapie liggend in woestijnzand). Daarna was het wéér tijd voor een taartje, opgevolgd met een poging deze calorieën er nog een beetje af te zwemmen in het buitenzwembad.

Het buffet waar wij ‘s avonds van konden genieten in het restaurant was veelzijdig, ik genoot vooral van mijn eigen samengestelde salade én de vele verschillende toetjes. Soesjes, kwark, taart en ijs, van dit soort dingen word ik nu echt gelukkig. Zondag ontdekten we de verschillende whirpools, sauna’s, stoomcabines en voeten- en zoutwaterbad. Zo snoof ik de ene keer de geur van lavendel op, de andere keer mint, dennengeur of eucalyptus. Ook kregen mijn zus en ik een Jasmijn pakking en mijn huid is na vier dagen nog steeds heerlijk zacht!

Wil jij graag een ontspannen weekend weg met je geliefde of vriendin(nen) dan is het Sanadome zeker een aanrader.

Het is nog vroeg als vriendlief en ik op de fiets stappen richting Haarlemmerhout. Het duurt even voor we de persingang vinden en we met ons polsbandje het backstageterrein op lopen. Wat onwennig lopen we naar de perscontainer, onze werkplek voor vandaag. Daar krijgen we consumptiebonnen in onze handen gedrukt en vervolgens kan het feest voor ons beginnen.

30 jaar Bevrijdingspop
Ik loop al snel met een rood lichtgevend hartje op mijn sjaal gespeld van het nieuwe initiatief Masterpiece. Vorig jaar was ik na mijn stagedag bij Vrouw.nl maar een uurtje aanwezig op het terrein, maar op deze dertigste editie van Bevrijdingspop was ik de gehele dag zoet. In opdracht van PlugOut schreef ik verschillende recensies van de optredens op het Provincie Noord-Holland podium en het Jupiler podium.

Energieke Ethereal
Het openingsoptreden van de melodische metalband Ethereal leverde deze recensie op en kwam op de voorpagina te staan van de website Bevrijdingspop.nl. Een hele eer, als je nagaat dat de andere recensies alleen te lezen zijn op de speciaal aangemaakte PlugOut pagina.

Dhr. Knol
We rennen en vliegen (lees: zigzaggend en schuifelend tussen de mensenmassa door) van backstage naar festivalterrein en weer terug. De organisatie laat ons goed de calorieën verbranden van de gratis lunch en avondmaaltijd die we voorgeschoteld krijgen. Onze tweede recensie schrijven we over Tim Knol, de 20-jarige singer/songwriter uit Hoorn. Ik voel mij natuurlijk gelijk gebonden met deze jongeman. En als dan de zon gaat schijnen en Timmie ook nog eens een goede stem én performance blijkt te hebben, kunnen wij niets anders dan lof spreken over dit nieuw ontdekte talent.

Father & Friend
De derde recensie over Alain Clark is ook op de voorpagina van Bevrijdingspop.nl te bewonderen. Hij gaf ons een sneak preview van zijn nieuwe album en liet ons meeblèren met de bekende hits. Toen zijn vader ook de bühne op kwam lopen, was het optreden helemaal geslaagd. Maar wat er na deze friendly guy op het podium stond, was voor mij toch wel het hoogtepunt van de dag: Jeroen van Koningsbrugge en Dennis van de Ven. Jurk! speelde voor het eerst voor zo’n groot publiek en was ook dit keer weer vernieuwend door een aantal covers ten gehore te brengen. Ik denk dat ik van ‘een week zonder Jeroen, is een week niet geleefd’ maar mijn lijfspreuk moet gaan maken.

Aan het eind van de dag stapte ik als Ali Illegalli de trein in, om zonder kaartcontrole in mijn thuishaven te belanden na een vermoeiende, maar ook zeer geslaagde dag. En ja, gelukkig hebben we de foto’s nog!

In 1988 schrijft regisseur John Waters het script voor de film Hairspray. Het is zijn gewoonte om zijn geboortestad Baltimore als filmlocatie te kiezen. En zo opent ook Hairspray met de song Goodmoring Baltimore. De feelgoodmovie werd later vertoond op Broadway en dan heb je natuurlijk de filmversie uit 2007, met hoofdrollen voor Nikki Blonsky, Michelle Pfeiffer en John Travolta in fatsuit als vrouw. Maar dit jaar krijgen de spuitbussen er weer een nieuwe dimensie bij dankzij Albert Verlinde. De reizende (grootste) productie deed ook West-Friesland aan en mijn moeder kocht vol enthousiasme kaartjes met het plan haar dochters mee te nemen. Helaas ging mijn zus al met haar vriendinnen, dus was mijn tante de uitverkorene om ons te vergezellen.

De familie Turnblad
De hoofdrollen in de musical worden vertolkt door Arjan Ederveen (Theo en Thea) die is te zien als Edna Turnblad, die hij vol overgave speelt. Bovendien weet hij op zeer humoristische wijze de zaal plat te leggen van het lachen. Tracy Turnblad wordt normaliter gespeeld door Esmée van Kampen die hiermee op professioneel niveau debuteert, als ik google naar haar achtergrond, kom ik al snel tot de ontdekking dat ik haar ben tegengekomen bij de nominaties voor de Musical Awards vorig jaar. Helaas kwam ik haar vanavond niet tegen op de bühne. Wij keken deze avond van haar understudy Marike Foller, die niet onderdeed als de kleine bolle ambitieuze Tracy.

En dan hebben we Jim Bakkum, die de rol van Link Larkin op zich neemt. Ik heb een ingecalculeerde hekel aan deze jongeman, zodra hij zijn mond opentrekt, heb ik het gevoel hard weg te willen rennen. Nu is dat niet zo’n sterk plan als ik mij midden in een schouwburg bevind. Maar gelukkig waren ze bij V&V Entertaiment zo lief geweest om hem niet met al te veel tekst op te zadelen. Dank u, meneer Verlinde. Verder swingt de musical de haarlak uit. En onthoud: Als je haar maar goed zit!

Het verhaal
Begin jaren zestig droomt iedere tiener ervan om te dansen op tv in The Corny Collins Show. De mollige Tracy Turnblad wil het nog het liefst van iedereen. Ze laat zich niet stoppen door haar figuur, want zij is een geboren danseres. Met haar tomeloze enthousiasme en hippe danspasjes weet ze een plaatsje in de show te bemachtigen, tot grote ergernis van de huidige ‘dance queen’ Amber von Tussle. Als Ambers vriendje Link Larkin ook nog eens een oogje op Tracy krijgt, is de maat pas echt vol. De twee meiden gaan een bittere en muzikale strijd aan om de kroon van Miss Auto Show te mogen dragen. Ze zetten alles op het spel, zo lang het haar maar goed blijft zitten. (Bron: Musicals.nl)

Eindelijk. Eindelijk. Eindelijk was daar de presentatie van het debuutalbum van Jurk! (Jeroen van Koningsbrugge en Dennis van de ven). Negen maanden geleden kreeg ik van vriendinnetje Elma een tegoedbon voor deze bewuste cd, nog niet wetende dat de deadline steeds uitgesteld zou worden. Maar goed, ze hebben dan ook vijf jaar gewerkt aan Avondjurk. En de eerste single Zou Zo Graag luisterden de meeste fans al honderden keren op YouTube. Ik ben (stiekem) verschrikkelijk trots dat de rest van Nederland ook helemaal lyrisch is en het nummer alle hitlijsten bestormt.

Helaas kon vriendinnetje Elma niet mee naar de albumpresentatie, maar Marijke en Claudia stonden te springen om mee te gaan, dus goede vervanging was al snel gevonden. Het kwijlen moest ik dan wel in mijn eentje doen (als je Kots & Co niet meerekent). Al bij binnenkomst stond Henk-Jan Smits zijn ongezouten mening te geven als ‘echte’ imago-deskundige, terwijl de rest van de pers, BN’ers, genodigden en fans nog even rustig een drankje deden. Wij zwaaiden enthousiast naar Jeroen op Twitter en ik kon niets anders dan naar hem staren, die mooi man daar op het balkon.

Toen de mannen het podium betraden, deed Beau van Erven Dorens nog even een woordje in – jawel – een jurk. Na een aantal nummers te hebben gespeeld, mocht Beau – dit keer weer in pak – de eerste exemplaren aan Jeroen en Dennis overhandigen. Na een aantal vreugdekreten, een dankwoord en veel applaus, speelden ze nog een aantal nummers, waaronder Tram 7, ik raakte daardoor in trance en vergat zelfs na het nummer te applaudisseren. Ondertussen was Beau naast ons komen staan en babbelde hij gezellig met Claudia. Ze vonden Jeroen verbazingwekkend goed zingen, maar dat wist ik natuurlijk allang.

Het laatste nummer dat ze speelden bij die allereerste live-concert van Jurk! ooit was Verrukkelijke Leven, bestaande uit vier Limburgse regels tekst. Vervolgens keken we elkaar beteuterd aan, was dit het dan? Gelukkig heb ik nog twee theatershows om naar uit te kijken en kocht ik natuurlijk de cd die ik gelijk liet signeren. Of Jeroen mij inmiddels ook echt herkent weet ik niet, maar ik ben al zielsgelukkig met het kusje op mijn cd-hoesje, de nieuwe foto en eindelijk, eindelijk, eindelijk de muziek van mijn favoriete jurkjes waar ik naar kan luisteren.

Sinds de opening op 29 juni 2009 had mijn moeder besloten ook een bezoek te willen brengen aan Hermitage Amsterdam. In het afgelopen halfjaar gingen 630.000 bezoekers ons voor. Ik sloot een deal met mijn moeder, als ik met haar mee zou gaan naar Hermitage, moest zij mee naar de film Avatar. En zo geschiedde, in de kerstvakantie was het aan ons om in de sneeuw en kou af te reizen naar Amsterdam.

De rondvaartboot
Nadat we een kwartier op de kade stonden te wachten op het cruiseschip van Lovers, dat ons naar Hermitage bracht, waren we officieel ondergedompeld als toerist. Het was leuk om de stad weer eens te bekijken vanaf de lager gelegen grachten en tot mijn verbazing leek Amsterdam weer kleiner als ik dacht. Bij Hermitage aangekomen stond er een ellenlange rij voor de kassa. Maar wij kochten onze kaartjes al via Lovers en konden zo verder lopen.

From the Inside
Was het gebouw voorheen volgestopt met bejaarden en hulpbehoevende mensen, na een immense verbouwing zijn daar alleen nog minuscule resten van over. De gaarkeuken en het orgel in de Kerkzaal waren daarentegen nog wel intact, en erg imposant om te zien. Maar we kwamen toch vooral voor de tentoonstelling Aan Het Russische Hof, en daar hebben we in totaal vier uur aan besteed (minus de pauze met warme chocolademelk en appeltaart). We liepen van het ene overweldigende kostuum naar het andere, van de waaiers naar de schoenen, van de hoofddeksels naar de sieraden, ondertussen genietend van de imposante schilderijen. We leerden over St.-Petersburg, de tsaren, hun familie, de ceremonies en de feesten. Tot eind deze maand is de tentoonstelling te zien aan de Amstel. Dus als je tijd hebt, spring dan in die rondvaartboot!

Avataresque
Jake Sully is een verlamde oorlogsveteraan in de toekomst, die met enkele anderen naar de maan Pandora wordt gebracht. De mensheid wil daar waardevolle grondstoffen uit de grond halen. Deze planeet wordt echter bewoond door de Na’vi, een mens-achtig ras met hun eigen taal en cultuur. De Na’vi doen er alles aan zich te beschermen tegen de mensen. Sully raakt betrokken bij hun vrijheidsstrijd, en wordt ook verliefd op één van hen…

De nieuwe Pocahontas
Voor het eerste sinds járen had ik weer een 3d-brilletje op mijn neus. En voor het eerst van mijn leven, deed ik dit voor een heuse ‘echte’ bioscoop film. Avatar: de internet-age sci-fi versie van Pocahontas. Nu hadden ze misschien meer aandacht aan het plot mogen besteden, de beelden maken het er niet minder om. Het prachtige landschap van Pandora, de vreemde wezens en het brute geweld maakt dat je soms ogen tekort komt (en dan zie je stiekem ook nog dubbel!). De film is zeker niet geschikt voor iedereen, maar bij mij viel de film wel degelijk in de smaak!

We zijn inmiddels alweer twee dagen in het nieuwe jaar beland en ik heb me daarin angstvallig stil gehouden. De eerst dag van het jaar bestond uit slapen, eten en de reis terug naar huis (zónder werkende ov-chipkaarten) vanuit Groningen. Met een hoofd vol snot besloot ik bij thuiskomst maar weer op tijd mijn bed in te duiken en een goed nacht te maken, om vandaag gelijk aan mijn goede voornemen te beginnen. Met behulp van mijn held (lees: de vader) zette ik mijn crosstrainer in elkaar en begon aan mijn vijf minuten durende work-out. Nu is het natuurlijk de bedoeling deze recordtijd op te schroeven tot minimaal een half uur bewegen. Maar voor het zo ver is, kijk ik met jullie terug naar mijn 2009.

Kun jij het je voorstellen, dat ik pas een jaar geleden met het Jeroen van Konigsbrugge-virus werd besmet door vriendinnetje Elma? Nu is die ontzettend leuke gozer niet meer uit mijn dagelijks leven weg te denken en – moet ik toegeven – mijn favoriete gespreksonderwerp geworden. Natuurlijk waren we daardoor aanwezig bij de opnames van Tussen de Oren,

In maart was het niet alleen tijd voor mij 22ste verjaardag (dat goed werd gevierd met mijn vriendinnetjes Elma, Crissy en Mandy), er stonden ook een aantal fijne concerten op de agenda. Zo ging ik (weer) naar Zeus, P!nk en Ponytail. Maar dit was ook de maand waarop ik een account aanmaakte op twitter en ik het er volledig mee eens ben als de woorden twitter, twitteren, tweets, tweeps, retweet officieel in de Van Dale worden opgenomen. Daarnaast was het deze maand tijd voor nog een feestje toen mijn domein xd44ntjuh.nl het levenslicht zag.

Een ander belangrijk hoofdstuk uit dit jaar zijn de boeken van Stephanie Meyer. Ik las met veel liefde over Bella en Edward, hoop de dvd(s) het komende jaar weer tientallen keren te zien, hing zelfs een poster op in mijn kamer en sloot mij aan bij team Edward. Het toppunt was natuurlijk wel toen mijn ouders tijdens hun vakantie in Italië op de set belandden van Nieuwe Maan.

In april werd ik ontslagen bij Intertoys met de smoes de kredietcrisis. Maar eigenlijk werd ik gewoon te duur en had hij liever een 16-jarig meisje dat alles nog moest leren. Maar niet getreurd, want deze maand begon ik aan mijn stage bij Vrouw.nl. Het begon de eerste dag gelijk al goed toen ik mee mocht naar een interview met Yfke Sturm. Vervolgens heb ik een heerlijke tijd gehad, wat ook mede werd veroorzaakt door de twee fantastische meisjes Marlies en Claudia. Verder was koninginnedag een memorabel moment – niet alleen door dhr. Kars – maar ook door mijn vriendinnetje Eva, waar ik deze dag bij doorbracht.

Toen was het alweer mei en ontmoette ik na 8 jaar (!) mijn penvriendin Lesley. Ik had mijn afscheidsfeestje van Interoys met een moorddiner in Amsterdam en een ander zeer geslaagd feestje was het 60-jarige huwelijk van mijn opa en oma. Ik ontdekte dat de Volendamse muziekmakers eigenlijk best heel charmant zijn tijdens een interview en besloot niet meer te zeggen dan de 3JS, Nick en Simon of Jan Smit hun carrière moeten beëindigen. Verder ging ik naar de theatershow van BudgetTV, een concert van the Killers en deed ik nog steeds erg veel leuke dingen voor Vrouw.nl.

In juni ging ik met Claudia op ontdekkingstocht in Tilburg voor het Because I’m A Girl Concert. Ik stond tevens oog in oog met mijn aartsrivaal Jim Bakkum op de cd-presentatie van EliZe.

En toen was het tijd voor mijn hoogtepunt van het jaar: Rock Werchter, met een fantastische line-up, een brandende zon, de hunnebedders, vriendinnetje Crissy en – volgens mijn moeder – mijn eerste vakantieliefde die mij de rest van de zomer bezighield. Tevens paste ik deze maand op het huis van Manon in Amsterdam, collega bij Vrouw.nl. Ik vond het heerlijk om onafgebroken in Amsterdam te zijn, maar wat iets minder was, waren de operaties van mij oom én vader, waarbij prostaatkanker was ontdekt. De operaties gingen gelukkig goed, het genezingsproces helaas minder, waardoor ik vele uren in de trein zat van stage/werk naar ziekenhuis, van het huis in Amsterdam naar de vakantieliefde in Hoorn en van daar soms ook nog even naar huis.

In augustus was het tijd voor Lowlands, wat ook dit jaar weer een zeer geslaagd feestje was en heb ik de kermis hier in het dorp kunnen ontwijken. Ook Coldplay in het Goffertpark in de maand september met vrieninnetje Elma staat nog goed in mijn geheugen gegrift. Het was in deze maand ook tijd voor mijn liefdesverdriet en het herdenken van mijn overleden lieve neefje. Ik verwende mijzelf daarom met een nieuw horloge, nieuwe sneakers én mijn rode winterjas.

In oktober ging ik voor het eerst in mijn leven (kaas)fonduen (een maand later zag ik voor het eerst hoe knoflook werd geperst). Ik begon met het lezen van het eerste deel van Stieg Larsson en maakte voor het eerst een filmpje voor the Movement. Ook had ik een date met Crissy, Mandy en Elma in Groningen en figureerde ik in een scene van Draadstaal.

In november maakte ik van the Hills mijn nieuwe favoriete serie en konden Elma en ik weer heerlijk kwijlen bij twéé concerten van Editors. Daarnaast ik ging ik nog naar het concert van Muse, een weekend naar Eva, had ik een twittermeeting en ging naar de Draadstaal Kerstshow.

De laatste maand van het jaar stond voor mij vooral in het teken van Dexter, verkouden zijn, Serious Request en feestdagen. Ik vierde oud en nieuw met Elma, Suus, Sanne en nog heel veel meer mensen in Groningen en we hebben letterlijk gedanst tot we erbij neervielen (Lees: Suus en ik op onze hakken).

Soms moet je sommige woorden niet willen vertalen. De titel van deze blog zou dan superformiweldigeindefantakolosachtig zijn. Maar nee, dat dekt de lading gewoon niet voor de beschrijving van de Disney musical Sing-a-Long. Na de enthousiaste verhalen van Annika, Nicky en zo’n beetje alle Bekende Nederlanders, sleepte ik afgelopen zondag mijn moeder en zus mee naar het theater. En terwijl de zaal werd gevuld door ouders en héél veel kleine kinderen, vroegen we ons af of dit wel iets voor ons was. Gelukkig kregen we daar al snel antwoord op toen Chantal Janzen, Stanley Burleson, Jamai Loman en Casey Francisco het podium op kwamen met veel Engelstalige nummers.

De show zat goed in elkaar en ik heb zelden zo vaak moeten lachen tijdens een musical. Als Chantal bijvoorbeeld na een nummer van Casey langsloopt en zegt: “Wat kan die meid zingen he?!” Nu moet ik ook toegeven dat Chantal, Stanley en Jamai samen met Pia Douwes mijn favoriete musicalsterren zijn en dat Casey echt geweldig en veelzijdig kan zingen. Tijdens het eerste gedeelte zat ik met open mond te luisteren, na de pauze bewoog mijn mond ook daadwerkelijk mee toen er van ons werd verlangd mee te zingen. Onder begeleiding van een live-band, passeerden er talloze hitsongs de revue. Variërend van filmklassiekers Pocahontas en Aladdin tot het tegenwoordig populaire High School Musical en met songs uit musicals als The Lion King, De Kleine Zeemeermin, Tarzan (Jamai: “Oh nee, ik raak ook nooit van hem af!”), Beauty And The Beast en natuurlijk Mary Poppins (Chantal: “Ja, daar heb ik geen tv-prorgamma voor nodig hoor”). Ik heb mijn (musical)hart weer heerlijk kunnen ophalen en ik kijk nu nog meer uit naar zondag, dan ga ik naar Joseph And The Amazing Technicolor Dreamcoat.

Sinterklaasavond. Geen grote doos gevuld met cadeautjes. Geen jutezakken bij de voordeur. Geen Sinterklaasjournaal met Dieuwertje Blok. Geen surprises. Geen gedichten. Hoewel het bij ons thuis ‘zuiniger’ wordt en we steeds meer neigen naar een uitgebreider kerstfeest, zaten we gisteravond rond de tafel om tóch een krat met cadeautjes uit te pakken. En natuurlijk ben ik ontzettend blij met mijn nieuwe aanwinsten.

Een zak met moppen (jullie zouden allemaal eens langs moeten komen om die te proeven!), kerstkaarten, dvd van Narnia Prince Caspian, cd/dvd van The Killers Live In The Royal Albert Hall, Nintendo DS spelletje Proffessor Layton En De Doos Van Pandora, de laatste twee delen van de Millenium-trilogie van Stieg Larsson én een kaartje voor de musical Joseph and the Amazing Technicolor Dreamcoat!

En wat kreeg jij dit jaar van die goedheiligman?

Onder het genot van de MTV World Stage: Muse uitzending denk ik terug aan een zeer geslaagd weekend. Met mijn planning in de tas, moest het lukken om iedere reis succesvol af te leggen. Helaas werd er na de eerste vijf minuten al roet in het eten gegooid toen ik de bus miste. Normaliter gaat de bus een half uur later, dit keer natuurlijk niet. Waardoor ik pas een uur later aan mijn reis naar Arnhem kon beginnen. Dit vond ik een goed excuus om de boekwinkel in te duiken en weer naar buiten te komen met Shopaholic & Baby. Op het station in Arnhem kwamen Eva en ik tot een ontdekking: we hebben dezelfde jas. Ik betaalde de volle pond, zij haalde hem met 50% korting. Niet eerlijk!

Nadat we ons hadden volgepropt met burrito’s, stapten we naar de bioscoop voor Komt Een Vrouw Bij De Dokter. Mijn advies: eten tijdens de film raad ik af en neem vooral een aantal tissues mee. Jaren geleden – nog voor de hype – lazen wij thuis het boek. We vonden Stijn een eikel en Carmen (en Luna) een schat. Het leven is zo verdomd oneerlijk. Ik heb keihard moeten huilen bij dit ‘literaire hoogstandje’ van Kluun en ook bij de film kon ik het niet droog houden. Het blijft een indrukwekkend verhaal, geheel op Nederlandse wijze verfilmd. Een ode aan de liefde, maar bij deze ook zeker een ode aan Reinout Oerlemans.

Nadat we nog wat herinneringen habben opgehaald, was het tijd om onze ogen te sluiten om de volgende dag goed uitgerust te zijn voor de Twittermeeting. De crew bestond uit de lieftallige meisjes Eva, Annika, Joyce en Diana. Gewapend met iPhone’s, fototoestellen en geld dat nodig uitgegeven moest worden, wandelen we door de binnenstad van Utrecht. Ik, Annika en Joyce kochten bij de Slegte een hilarisch boekje over uitspraken van kinderen: Achter het behang. Maar de aankoop van de dag was voor mij JFK Magazine, met een prachtige man op de cover en een acht pagina’s tellend interview. Ik heb het hier natuurlijk over Jeroen van Koningsburgge. Eva verliet ons al na een voedzame maaltijd bij Mac Donalds, van Diana namen we afscheid op het station. Nadat Joyce, Annika en ik nog een aantal foto’s in de trein hadden gemaakt, werden we opgeschrikt door de conducteur. Ik was totaal vergeten een kaartje te kopen en zo strandden we voor een half uur in Bilthoven. Joyce bleef ons nog even vergezellen tot de volgende trein Annika en mij weer mee zou nemen richting Ermelo. De helft van mijn zeer geslaagde weekend zat er nu bijna op. Annika doneerde mij haar Ik Hou van New York boek en zette mij af bij vriendinnetje Elma.

Na een heerlijke maaltijd werd ik getrakteerd op soesjes en Nibb-it en speelde ik voor het eerst Guitar Hero op de Nintendo Wii. Daarnaast besprak ik met Elma’s moeder een strategie voor de verslavende spelletjes op Facebook: Farm Ville, Roller Coaster Kingdom en Café World. De volgende dag (het is inmiddels zondag) reisden we richting Amsterdam om in het werktheater te genieten van de Draadstaal Primadeluxe Kerstshow. Het was raar, maar vooral erg leuk en hilarisch om verschillende typetjes (Sayid, Fred & Ria, Dolsma & van Wanten) in het echt te zien. Daarnaast werden we getrakteerd op een optreden van Guus Meeuwis, Maarten van Roozendaal en Nathalie Idol Makoma. Dit belooft op 24 december zeker een geslaagde uitzending te worden van één van mijn favoriete programma’s. Zondagavond was het natuurlijk tijd voor de finale van So You Think You Can Dance met Els als terechte winnaar. Al met al dus een zeer geslaagd weekend!