In 1988 schrijft regisseur John Waters het script voor de film Hairspray. Het is zijn gewoonte om zijn geboortestad Baltimore als filmlocatie te kiezen. En zo opent ook Hairspray met de song Goodmoring Baltimore. De feelgoodmovie werd later vertoond op Broadway en dan heb je natuurlijk de filmversie uit 2007, met hoofdrollen voor Nikki Blonsky, Michelle Pfeiffer en John Travolta in fatsuit als vrouw. Maar dit jaar krijgen de spuitbussen er weer een nieuwe dimensie bij dankzij Albert Verlinde. De reizende (grootste) productie deed ook West-Friesland aan en mijn moeder kocht vol enthousiasme kaartjes met het plan haar dochters mee te nemen. Helaas ging mijn zus al met haar vriendinnen, dus was mijn tante de uitverkorene om ons te vergezellen.

De familie Turnblad
De hoofdrollen in de musical worden vertolkt door Arjan Ederveen (Theo en Thea) die is te zien als Edna Turnblad, die hij vol overgave speelt. Bovendien weet hij op zeer humoristische wijze de zaal plat te leggen van het lachen. Tracy Turnblad wordt normaliter gespeeld door Esmée van Kampen die hiermee op professioneel niveau debuteert, als ik google naar haar achtergrond, kom ik al snel tot de ontdekking dat ik haar ben tegengekomen bij de nominaties voor de Musical Awards vorig jaar. Helaas kwam ik haar vanavond niet tegen op de bühne. Wij keken deze avond van haar understudy Marike Foller, die niet onderdeed als de kleine bolle ambitieuze Tracy.

En dan hebben we Jim Bakkum, die de rol van Link Larkin op zich neemt. Ik heb een ingecalculeerde hekel aan deze jongeman, zodra hij zijn mond opentrekt, heb ik het gevoel hard weg te willen rennen. Nu is dat niet zo’n sterk plan als ik mij midden in een schouwburg bevind. Maar gelukkig waren ze bij V&V Entertaiment zo lief geweest om hem niet met al te veel tekst op te zadelen. Dank u, meneer Verlinde. Verder swingt de musical de haarlak uit. En onthoud: Als je haar maar goed zit!

Het verhaal
Begin jaren zestig droomt iedere tiener ervan om te dansen op tv in The Corny Collins Show. De mollige Tracy Turnblad wil het nog het liefst van iedereen. Ze laat zich niet stoppen door haar figuur, want zij is een geboren danseres. Met haar tomeloze enthousiasme en hippe danspasjes weet ze een plaatsje in de show te bemachtigen, tot grote ergernis van de huidige ‘dance queen’ Amber von Tussle. Als Ambers vriendje Link Larkin ook nog eens een oogje op Tracy krijgt, is de maat pas echt vol. De twee meiden gaan een bittere en muzikale strijd aan om de kroon van Miss Auto Show te mogen dragen. Ze zetten alles op het spel, zo lang het haar maar goed blijft zitten. (Bron: Musicals.nl)

Soms moet je sommige woorden niet willen vertalen. De titel van deze blog zou dan superformiweldigeindefantakolosachtig zijn. Maar nee, dat dekt de lading gewoon niet voor de beschrijving van de Disney musical Sing-a-Long. Na de enthousiaste verhalen van Annika, Nicky en zo’n beetje alle Bekende Nederlanders, sleepte ik afgelopen zondag mijn moeder en zus mee naar het theater. En terwijl de zaal werd gevuld door ouders en héél veel kleine kinderen, vroegen we ons af of dit wel iets voor ons was. Gelukkig kregen we daar al snel antwoord op toen Chantal Janzen, Stanley Burleson, Jamai Loman en Casey Francisco het podium op kwamen met veel Engelstalige nummers.

De show zat goed in elkaar en ik heb zelden zo vaak moeten lachen tijdens een musical. Als Chantal bijvoorbeeld na een nummer van Casey langsloopt en zegt: “Wat kan die meid zingen he?!” Nu moet ik ook toegeven dat Chantal, Stanley en Jamai samen met Pia Douwes mijn favoriete musicalsterren zijn en dat Casey echt geweldig en veelzijdig kan zingen. Tijdens het eerste gedeelte zat ik met open mond te luisteren, na de pauze bewoog mijn mond ook daadwerkelijk mee toen er van ons werd verlangd mee te zingen. Onder begeleiding van een live-band, passeerden er talloze hitsongs de revue. Variërend van filmklassiekers Pocahontas en Aladdin tot het tegenwoordig populaire High School Musical en met songs uit musicals als The Lion King, De Kleine Zeemeermin, Tarzan (Jamai: “Oh nee, ik raak ook nooit van hem af!”), Beauty And The Beast en natuurlijk Mary Poppins (Chantal: “Ja, daar heb ik geen tv-prorgamma voor nodig hoor”). Ik heb mijn (musical)hart weer heerlijk kunnen ophalen en ik kijk nu nog meer uit naar zondag, dan ga ik naar Joseph And The Amazing Technicolor Dreamcoat.

Afgelopen weekend kon ik het laatste deel van mijn verjaardagscadeau’s in ontvangst nemen, een weekend met mijn moeder naar Rotterdam. Mijn vader bracht ons in anderhalf uur met de auto naar de Euromast. Daar genoten van warme chocomel met heerlijke slagroom en een chocoladetaartje. We genoten van het uitzicht maar baalden ook van het bewolkte weer. Toen we nog een verdieping hoger gingen kreeg ik wel even een IJffeltoren dejavu, maar de lift bracht ons even later gewoon weer naar benee. Op naar ons volgende culturele activiteit, de Spido. Deze rondvaart bracht ons in de haven van Rotterdam. Daar zaten we naast allemaal ongeinteresseerde en kwebbelende mensen, hoe moesten we nu ooit de "aan de rechterkant vindt u.." stem volgen? Toen we van de boot af stapten merkten we dat de zon volop was gaan schijnen, de bewolking was verdwenen en het leek erop dat het een mooie dag zou worden. We liepen naar de Kubuswoningen en hebben er eentje van binnen gezien. De contructie snapte ik niet helemaal en ik vind de ruimtes maar benauwend.

Na een dikgevulde culturele ochtend kwamen we bij op een terras en genoten van onze Durum Doner. Ondertussen maakte ik een aantal conclusies: Rotterdam is een extreem architectonische stad maar met minime sfeer, de mensen zijn er veel modebewuster (waar zijn alle overige hokjes mensen?) en tenslotte, het openbaar vervoer is veel beter geregeld dan in Amsterdam. Na al dat denkwerk was het tijd voor iets luchtigers en was het shoppen geblazen. Ik ben een Vero Moda Denim rijker en kocht een sjaal die ik waarschijnlijk twee keer om ga doen. We einigden onze winkelroute in de Mediamarkt, waar echt iédereen met een externe harde schijf de deur uit liep. Daar stonden we dan met lege handen na een driftige zoektocht voor koopwaardige DVD’s.

Nadat de winkels hun deuren hadden gesloten, besloten mama en ik een restaurant te zoeken om te eten. Mijn oog viel al snel op steakhouse Dino’s. We namen plaats op het terras en hebben heerlijk buiten in het zonnetje gezeten en gegeten. Ben je in Rotterdam, ga dan eten op Karel Doormanstraat 280. Toen ik het laatste hapje van mijn appeltaart naar binnen had gewerkt en de laatste slok van mijn rode wodka Red Bull had gedronken, staken we het plein over naar Bioscoop Pathe (Heerlijk dat alles op minimale loopafstand is). Toen ik mijn moeder overgehaald had naar de thriller/horror ‘The Ruins’ te gaan, haalde ik nog snel even een bak popcorn (zou ik een lintworm hebben?) en ploften we voor 91 minuten in onze stoelen neer. Ik weet één ding, je krijgt mij dus echt niet de Mexicaanse jungle in, zelfs niet voor een ruïne van de Maya’s. Best goede en vooral spannende film met onbekende acteurs en orginele scenes. Arme mama vond de film iets te eng en was dan ook blij dat ze weer buiten stond (in het enge, donkere en legubere Rotjeknor..). We haasten ons naar de hotelkamer in het Hilton, bewonderden nog even de fontein op het Hofplein en vielen moe maar voldaan in slaap.

Na een douche, een foto en een lach gingen we ontbijten. Zo’n hotelontbijt is echt luxe en die broodjes gaan er bij mij wel in! Na het uitchecken liepen we naar hotel New York (Holland – Amerika Lijn) en dronken warme chocomel met (dit keer minder lekkere) slagroom.Tijd om naar het fotomuseum te gaan, waar de tentoonstellingen ‘Panorama Las Palmas, M-Photo en Baby, de ideale mens verbeeld van 1840-heden. Daarnaast bekeken we 30 genomineerde foto’s van de Real Photography Award 07/08. Mijn favoriet is Plastic Bottle door Chris Jordan. Lunchen deden we weer op het terras van hotel New York tot het tijd werd naar het Luxor therater te gaan.

Eindelijk begon dan het hoogtepunt van dit weekend, de musical Les Miserables. Gelukkig had ik mijn research gedaan, anders weet ik niet of ik het verhaal had kunnen volgen. In de pauze zangen we een invasie aan Feyonoord supporters over de Erasmusgrug komen lopen. Een imponderend maar ook verontrustend gezicht. Jamai is inmiddels goed op weg om een van mijn favoriete musicalsterren te worden maar Susan Seegers (werd tweede in ‘Op zoek naar Evita’) vond ik blegh. Een indrukwekkende musical die eigenlijk iedereen gezien moet hebben. Ik wacht intussen af tot de cd in de winkels ligt.

En terwijl het startsein klinkt voor Feyenoord om de wedstrijd te winnen, zitten mama en ik in de trein naar huis. We hebben een heerlijk weekend gehad en gelukkig hebben we natuurlijk de foto’s nog.

In de kerstvakantie ben ik naar de musical Tarzan geweest in het Fortis Circus Theater in Scheveningen. Ik was daar voor het laatst (en voor het eerst) om de musical Elisabeth te bekijken. Het is echt een heerlijk luxe en mooi theater, waarbij je haast zelf huppeld door de gang wil paraderen.

Als sinterklaascadeau mochten wij allemaal mee met mijn vader en moeder. We zaten op rij 12, dus hadden best een goed zicht. Bij het eerste nummer zat je al gelijk midden in de musical. Het bruiste van de energie en je wist in eerste instantie niet waar je moest kijken. De apen vlogen letterlijk om je oren! Het eerste deel van de musical was dan ook een en al spektakel, bovendien is mijn waardering voor Chantal Janzen weer gestegen. Zij ís gewoon een musicalster, dat presenteren moet ze gewoon laten. Daarnaast wil ik ook even lovend zijn over het decor en de kostuums, echt prachtig! Wat minder was, na de pauze zakte het een beetje in, er kwamen een aantal rustige nummers achter elkaar, dat hadden ze misschien even anders moeten doen. Ook moet je niet te veel van het verhaal verwachten. Maar ik moet eerlijk zeggen dat het zeker wel waard is om te gaan bekijken. (Zelfs Robbert durfde zijn mond niet meer open te trekken over hoe belachelijk musicals zijn) Et voila, een geslaagde zaterdagmiddag voor het hele gezin!

Al mijn hele leven werd mij verteld dat the cats een geweldige musical was. Dat mijn ouders ons toen graag hadden willen meenemen maar dat we eigenlijk nog te jong waren. Maar gelukkig voor mijn ouders kregen ze een herkansing. Want Cats speelt weer in de theaters met een geweldige cast. En ook een beetje geluk voor ons, want zo konden wij ook eindelijk met onze eigen ogen en oren meemaken of de musical nu echt zo geweldig is.

De hoofdrol van glamourkat Grisabella wordt door vijf verschillende musicalsterren ingevuld. Anita Meijer, Pia Douwes, Vera Mann, Antje Monteiro en Lone van Roosendaal spelen afwisselend de rol van Grisabella. Het was wel even wennen om naar een musical te gaan waarvan je de liedjes al kent. Zat ik daar op mijn stoel mee te zingen en hopen dat de buren geen last van me zouden hebben. Blij verrast was ik toen ik ontdekte dat ook Stanley Burlesen op het podium stond. Daarbij steeg de musical ook gelijk weer met wat punten. Eindconclusie is dan ook toch wel dat de musical zeker het bezoeken waard is.

Van Sinterklaas kreeg ik een kaartje. Samen met de vrouwelijke metgezellen van het gezin (lees: mama en zus) ging ik richting Utrecht. Na te hebben geshopt en gegeten te hebben bij bakkerij Bart was het tijd om naar het Beatrix Theater te gaan. We hadden een behoorlijk goed plekje en thank God, geen extreem lange personen voor ons zitten. We hadden dus een goed zicht op het podium én op het achterhoofd van de componist.

De musical was op zich wel leuk. Maar echt geweldig vond ik hem niet. Hij was te kinderlijk, het geluid stond te hard en er waren geen kippevel momenten als iemand begon te zingen. Er zat wel humor in, dat een groot deel nog goed kon maken gelukkig. Zijn jullie van plan heen te gaan? Of heb je de musical al gezien?

Nog geen twee weken geleden plaatste ik een logje over de musical Cabaret. Ik kreeg heel veel reacties dat (bijna) iedereen de Lion King had gezien. En daar ben ik dus net niet geweest. Maar gister genoot ik wél van de musical Jesus Chirst Superstar in het Beatrix theater in Utrecht. Dit keer niet zoals bij Cabaret in een love seat, maar een riante stoel op rij 9.

Mijn moeder heeft mij vroeger aangestoken met het JCS syndroom. Dus eigenlijk was het vanzelfsprekend dat we deze musical moesten bezoeken. Maar wat we ervan hadden gezien, zag er niet al te leuk uit. Het leek heel sober en saai. Maar het tegendeel bleek waar. Echt een super mooie musical. De liedjes waren erg goed vertaald naar het Nederlands, dat viel me alles mee. Ook was er een moderne draai aan gegeven, wat het juist weer leuk en herkenbaar maakte.

En natuurlijk speelde ook onze Idol Jamai in de musical. En daar wilde ik toch even een alinea aan wijden. Wat een gozer! Hij kan zingen joh! Het dansen ging goed, hij leefde zich helemaal in, hij heeft uitstraling. Kortom, ik kan gewoon alleen maar lovend over hem zijn.

Gister was het dan eindelijk zover en trad ik – vergezeld door mijn moeder – de deuren van Koninklijk Theater Carré binnen. En oh, die zaal zag er echt super gaaf uit. In de zaal natuurlijk de tafels en stoelen met lampjes en daaromheen de love seats, waar mijn moeder en ik plaats op mochten nemen, romantisch niet? Behalve als je een groot mannenhoofd voor je hebt, waardoor mijn zicht op het podium grotendeels belemmerd werd. Maar, achter ons was er nog één plekje vrij, dus ik verplaatste mijn kont een verdiepiepinkje hoger. Toen, kon ik het gewoon echt freakin’ goed zien. Pia Douwes kon ik bijna aanraken en ik ontdekte dat Cris Tates toch niet zo knap is in het echt. Maar ja, zijn zangkunsten vielen me echt alles mee en genieten van de stem van miss Douwes, dat doe ik gráág. Als je hier klikt kun je even een filmpje van de musical bekijken. Het wel een leuke en vooral spectaculaire musical, dus als je tijd, zin én geld hebt, treed de Kit Kat Club binnen!

Eens in de zoveel tijd komt mijn Jesus Christ Superstar adoratie naar boven. (Sorry voor mijn taalgebruik, het klinkt wel erg wijs niet?) Deze verslaving komt grotedeels door mijn moeder. Ik hoet maar een paar woordjes te zingen en zij zingt het hele lied. Ze kent gewoon de hele film uit haar hoofd. Toen ik zes was zong ik dan ook al vrolijk "Hosanna Heysanna Sanna Sanna Ho".

Het allermooiste liedje uit de film is toch wel "I don’t know how t love him", misschien ook wel het allermooiste nummer dat ik ooit gehoord heb. Ik ben er gewoon verliefd op. Het liedje is gewoon te.. perfect. Het nummer kun je hier beluisteren.

Enne lieverds, ik wens jullie allemaal een hele fijne pasen! "Want alzo lief heeft God de wereld gehad, dat Hij Zijn eniggeboren Zoon gegeven heeft, opdat een ieder die in Hem geloofd niet verloren zal gaan, maar Eeuwig Leven heeft." Joh. 13:6.