Max (Max Records) is een klein jongetje vol kattenkwaad. Maar achter zijn schijnbaar stoere verschijning gaat een heuse wereld schuil. Deze wereld, die alleen voor Max is, bestaat uit en bos bewoond door manisch depressieve fabelachtige wilde beesten. Max wordt gekroond tot koning en dan moet hij er alleen nog voor zorgen dat hij niet opgegeten wordt door ‘zijn’ volk.

Where The Wild Things Are werd al benoemd tot film van het jaar. Een beetje voorbarig als je het mij vraagt, aangezien het jaar nog maar net begonnen is en films als Alice In Wonderland, The Lovely Bones, The Twilight Saga: Eclipse, The Chronicles of Narnia: The Voyage of the Dawn en Resident Evil 3D nog in première moeten gaan. Toch staat deze film voor mij tot nu toe met stip op nummer één. De gevoelens van Max zijn zó herkenbaar en het liefst zou je met hem mee willen op avontuur en nooit meer terugkeren naar de grote boze wereld. Het is zelfs zo dat ik mijn bureaubladachtergrond met een foto van Jeroen en mij heb ingeruild voor een afbeelding van de film.

Max leert op zijn eigen manier hoe de wereld in elkaar steekt en ik verlang naar de tijd dat ik mij kon verkleden, kon wegduiken in een andere wereld en even alle (kinder)ellende kan vergeten. De film is gebaseerd op het kinderboek van Maurice Sendak en met een producer als Tom Hanks en regisseur Spike Jonze moest de film wel een succes worden. En dan nog een lovend woordje voor de soundtrack door Karen O And The Kids. Zet je verstand op nul en laat je voor 101 minuten meevoeren naar een wereld where the wild things are.

In 1988 schrijft regisseur John Waters het script voor de film Hairspray. Het is zijn gewoonte om zijn geboortestad Baltimore als filmlocatie te kiezen. En zo opent ook Hairspray met de song Goodmoring Baltimore. De feelgoodmovie werd later vertoond op Broadway en dan heb je natuurlijk de filmversie uit 2007, met hoofdrollen voor Nikki Blonsky, Michelle Pfeiffer en John Travolta in fatsuit als vrouw. Maar dit jaar krijgen de spuitbussen er weer een nieuwe dimensie bij dankzij Albert Verlinde. De reizende (grootste) productie deed ook West-Friesland aan en mijn moeder kocht vol enthousiasme kaartjes met het plan haar dochters mee te nemen. Helaas ging mijn zus al met haar vriendinnen, dus was mijn tante de uitverkorene om ons te vergezellen.

De familie Turnblad
De hoofdrollen in de musical worden vertolkt door Arjan Ederveen (Theo en Thea) die is te zien als Edna Turnblad, die hij vol overgave speelt. Bovendien weet hij op zeer humoristische wijze de zaal plat te leggen van het lachen. Tracy Turnblad wordt normaliter gespeeld door Esmée van Kampen die hiermee op professioneel niveau debuteert, als ik google naar haar achtergrond, kom ik al snel tot de ontdekking dat ik haar ben tegengekomen bij de nominaties voor de Musical Awards vorig jaar. Helaas kwam ik haar vanavond niet tegen op de bühne. Wij keken deze avond van haar understudy Marike Foller, die niet onderdeed als de kleine bolle ambitieuze Tracy.

En dan hebben we Jim Bakkum, die de rol van Link Larkin op zich neemt. Ik heb een ingecalculeerde hekel aan deze jongeman, zodra hij zijn mond opentrekt, heb ik het gevoel hard weg te willen rennen. Nu is dat niet zo’n sterk plan als ik mij midden in een schouwburg bevind. Maar gelukkig waren ze bij V&V Entertaiment zo lief geweest om hem niet met al te veel tekst op te zadelen. Dank u, meneer Verlinde. Verder swingt de musical de haarlak uit. En onthoud: Als je haar maar goed zit!

Het verhaal
Begin jaren zestig droomt iedere tiener ervan om te dansen op tv in The Corny Collins Show. De mollige Tracy Turnblad wil het nog het liefst van iedereen. Ze laat zich niet stoppen door haar figuur, want zij is een geboren danseres. Met haar tomeloze enthousiasme en hippe danspasjes weet ze een plaatsje in de show te bemachtigen, tot grote ergernis van de huidige ‘dance queen’ Amber von Tussle. Als Ambers vriendje Link Larkin ook nog eens een oogje op Tracy krijgt, is de maat pas echt vol. De twee meiden gaan een bittere en muzikale strijd aan om de kroon van Miss Auto Show te mogen dragen. Ze zetten alles op het spel, zo lang het haar maar goed blijft zitten. (Bron: Musicals.nl)

Eindelijk. Eindelijk. Eindelijk was daar de presentatie van het debuutalbum van Jurk! (Jeroen van Koningsbrugge en Dennis van de ven). Negen maanden geleden kreeg ik van vriendinnetje Elma een tegoedbon voor deze bewuste cd, nog niet wetende dat de deadline steeds uitgesteld zou worden. Maar goed, ze hebben dan ook vijf jaar gewerkt aan Avondjurk. En de eerste single Zou Zo Graag luisterden de meeste fans al honderden keren op YouTube. Ik ben (stiekem) verschrikkelijk trots dat de rest van Nederland ook helemaal lyrisch is en het nummer alle hitlijsten bestormt.

Helaas kon vriendinnetje Elma niet mee naar de albumpresentatie, maar Marijke en Claudia stonden te springen om mee te gaan, dus goede vervanging was al snel gevonden. Het kwijlen moest ik dan wel in mijn eentje doen (als je Kots & Co niet meerekent). Al bij binnenkomst stond Henk-Jan Smits zijn ongezouten mening te geven als ‘echte’ imago-deskundige, terwijl de rest van de pers, BN’ers, genodigden en fans nog even rustig een drankje deden. Wij zwaaiden enthousiast naar Jeroen op Twitter en ik kon niets anders dan naar hem staren, die mooi man daar op het balkon.

Toen de mannen het podium betraden, deed Beau van Erven Dorens nog even een woordje in – jawel – een jurk. Na een aantal nummers te hebben gespeeld, mocht Beau – dit keer weer in pak – de eerste exemplaren aan Jeroen en Dennis overhandigen. Na een aantal vreugdekreten, een dankwoord en veel applaus, speelden ze nog een aantal nummers, waaronder Tram 7, ik raakte daardoor in trance en vergat zelfs na het nummer te applaudisseren. Ondertussen was Beau naast ons komen staan en babbelde hij gezellig met Claudia. Ze vonden Jeroen verbazingwekkend goed zingen, maar dat wist ik natuurlijk allang.

Het laatste nummer dat ze speelden bij die allereerste live-concert van Jurk! ooit was Verrukkelijke Leven, bestaande uit vier Limburgse regels tekst. Vervolgens keken we elkaar beteuterd aan, was dit het dan? Gelukkig heb ik nog twee theatershows om naar uit te kijken en kocht ik natuurlijk de cd die ik gelijk liet signeren. Of Jeroen mij inmiddels ook echt herkent weet ik niet, maar ik ben al zielsgelukkig met het kusje op mijn cd-hoesje, de nieuwe foto en eindelijk, eindelijk, eindelijk de muziek van mijn favoriete jurkjes waar ik naar kan luisteren.

Sinds de opening op 29 juni 2009 had mijn moeder besloten ook een bezoek te willen brengen aan Hermitage Amsterdam. In het afgelopen halfjaar gingen 630.000 bezoekers ons voor. Ik sloot een deal met mijn moeder, als ik met haar mee zou gaan naar Hermitage, moest zij mee naar de film Avatar. En zo geschiedde, in de kerstvakantie was het aan ons om in de sneeuw en kou af te reizen naar Amsterdam.

De rondvaartboot
Nadat we een kwartier op de kade stonden te wachten op het cruiseschip van Lovers, dat ons naar Hermitage bracht, waren we officieel ondergedompeld als toerist. Het was leuk om de stad weer eens te bekijken vanaf de lager gelegen grachten en tot mijn verbazing leek Amsterdam weer kleiner als ik dacht. Bij Hermitage aangekomen stond er een ellenlange rij voor de kassa. Maar wij kochten onze kaartjes al via Lovers en konden zo verder lopen.

From the Inside
Was het gebouw voorheen volgestopt met bejaarden en hulpbehoevende mensen, na een immense verbouwing zijn daar alleen nog minuscule resten van over. De gaarkeuken en het orgel in de Kerkzaal waren daarentegen nog wel intact, en erg imposant om te zien. Maar we kwamen toch vooral voor de tentoonstelling Aan Het Russische Hof, en daar hebben we in totaal vier uur aan besteed (minus de pauze met warme chocolademelk en appeltaart). We liepen van het ene overweldigende kostuum naar het andere, van de waaiers naar de schoenen, van de hoofddeksels naar de sieraden, ondertussen genietend van de imposante schilderijen. We leerden over St.-Petersburg, de tsaren, hun familie, de ceremonies en de feesten. Tot eind deze maand is de tentoonstelling te zien aan de Amstel. Dus als je tijd hebt, spring dan in die rondvaartboot!

Avataresque
Jake Sully is een verlamde oorlogsveteraan in de toekomst, die met enkele anderen naar de maan Pandora wordt gebracht. De mensheid wil daar waardevolle grondstoffen uit de grond halen. Deze planeet wordt echter bewoond door de Na’vi, een mens-achtig ras met hun eigen taal en cultuur. De Na’vi doen er alles aan zich te beschermen tegen de mensen. Sully raakt betrokken bij hun vrijheidsstrijd, en wordt ook verliefd op één van hen…

De nieuwe Pocahontas
Voor het eerste sinds járen had ik weer een 3d-brilletje op mijn neus. En voor het eerst van mijn leven, deed ik dit voor een heuse ‘echte’ bioscoop film. Avatar: de internet-age sci-fi versie van Pocahontas. Nu hadden ze misschien meer aandacht aan het plot mogen besteden, de beelden maken het er niet minder om. Het prachtige landschap van Pandora, de vreemde wezens en het brute geweld maakt dat je soms ogen tekort komt (en dan zie je stiekem ook nog dubbel!). De film is zeker niet geschikt voor iedereen, maar bij mij viel de film wel degelijk in de smaak!

We zijn inmiddels alweer twee dagen in het nieuwe jaar beland en ik heb me daarin angstvallig stil gehouden. De eerst dag van het jaar bestond uit slapen, eten en de reis terug naar huis (zónder werkende ov-chipkaarten) vanuit Groningen. Met een hoofd vol snot besloot ik bij thuiskomst maar weer op tijd mijn bed in te duiken en een goed nacht te maken, om vandaag gelijk aan mijn goede voornemen te beginnen. Met behulp van mijn held (lees: de vader) zette ik mijn crosstrainer in elkaar en begon aan mijn vijf minuten durende work-out. Nu is het natuurlijk de bedoeling deze recordtijd op te schroeven tot minimaal een half uur bewegen. Maar voor het zo ver is, kijk ik met jullie terug naar mijn 2009.

Kun jij het je voorstellen, dat ik pas een jaar geleden met het Jeroen van Konigsbrugge-virus werd besmet door vriendinnetje Elma? Nu is die ontzettend leuke gozer niet meer uit mijn dagelijks leven weg te denken en – moet ik toegeven – mijn favoriete gespreksonderwerp geworden. Natuurlijk waren we daardoor aanwezig bij de opnames van Tussen de Oren,

In maart was het niet alleen tijd voor mij 22ste verjaardag (dat goed werd gevierd met mijn vriendinnetjes Elma, Crissy en Mandy), er stonden ook een aantal fijne concerten op de agenda. Zo ging ik (weer) naar Zeus, P!nk en Ponytail. Maar dit was ook de maand waarop ik een account aanmaakte op twitter en ik het er volledig mee eens ben als de woorden twitter, twitteren, tweets, tweeps, retweet officieel in de Van Dale worden opgenomen. Daarnaast was het deze maand tijd voor nog een feestje toen mijn domein xd44ntjuh.nl het levenslicht zag.

Een ander belangrijk hoofdstuk uit dit jaar zijn de boeken van Stephanie Meyer. Ik las met veel liefde over Bella en Edward, hoop de dvd(s) het komende jaar weer tientallen keren te zien, hing zelfs een poster op in mijn kamer en sloot mij aan bij team Edward. Het toppunt was natuurlijk wel toen mijn ouders tijdens hun vakantie in Italië op de set belandden van Nieuwe Maan.

In april werd ik ontslagen bij Intertoys met de smoes de kredietcrisis. Maar eigenlijk werd ik gewoon te duur en had hij liever een 16-jarig meisje dat alles nog moest leren. Maar niet getreurd, want deze maand begon ik aan mijn stage bij Vrouw.nl. Het begon de eerste dag gelijk al goed toen ik mee mocht naar een interview met Yfke Sturm. Vervolgens heb ik een heerlijke tijd gehad, wat ook mede werd veroorzaakt door de twee fantastische meisjes Marlies en Claudia. Verder was koninginnedag een memorabel moment – niet alleen door dhr. Kars – maar ook door mijn vriendinnetje Eva, waar ik deze dag bij doorbracht.

Toen was het alweer mei en ontmoette ik na 8 jaar (!) mijn penvriendin Lesley. Ik had mijn afscheidsfeestje van Interoys met een moorddiner in Amsterdam en een ander zeer geslaagd feestje was het 60-jarige huwelijk van mijn opa en oma. Ik ontdekte dat de Volendamse muziekmakers eigenlijk best heel charmant zijn tijdens een interview en besloot niet meer te zeggen dan de 3JS, Nick en Simon of Jan Smit hun carrière moeten beëindigen. Verder ging ik naar de theatershow van BudgetTV, een concert van the Killers en deed ik nog steeds erg veel leuke dingen voor Vrouw.nl.

In juni ging ik met Claudia op ontdekkingstocht in Tilburg voor het Because I’m A Girl Concert. Ik stond tevens oog in oog met mijn aartsrivaal Jim Bakkum op de cd-presentatie van EliZe.

En toen was het tijd voor mijn hoogtepunt van het jaar: Rock Werchter, met een fantastische line-up, een brandende zon, de hunnebedders, vriendinnetje Crissy en – volgens mijn moeder – mijn eerste vakantieliefde die mij de rest van de zomer bezighield. Tevens paste ik deze maand op het huis van Manon in Amsterdam, collega bij Vrouw.nl. Ik vond het heerlijk om onafgebroken in Amsterdam te zijn, maar wat iets minder was, waren de operaties van mij oom én vader, waarbij prostaatkanker was ontdekt. De operaties gingen gelukkig goed, het genezingsproces helaas minder, waardoor ik vele uren in de trein zat van stage/werk naar ziekenhuis, van het huis in Amsterdam naar de vakantieliefde in Hoorn en van daar soms ook nog even naar huis.

In augustus was het tijd voor Lowlands, wat ook dit jaar weer een zeer geslaagd feestje was en heb ik de kermis hier in het dorp kunnen ontwijken. Ook Coldplay in het Goffertpark in de maand september met vrieninnetje Elma staat nog goed in mijn geheugen gegrift. Het was in deze maand ook tijd voor mijn liefdesverdriet en het herdenken van mijn overleden lieve neefje. Ik verwende mijzelf daarom met een nieuw horloge, nieuwe sneakers én mijn rode winterjas.

In oktober ging ik voor het eerst in mijn leven (kaas)fonduen (een maand later zag ik voor het eerst hoe knoflook werd geperst). Ik begon met het lezen van het eerste deel van Stieg Larsson en maakte voor het eerst een filmpje voor the Movement. Ook had ik een date met Crissy, Mandy en Elma in Groningen en figureerde ik in een scene van Draadstaal.

In november maakte ik van the Hills mijn nieuwe favoriete serie en konden Elma en ik weer heerlijk kwijlen bij twéé concerten van Editors. Daarnaast ik ging ik nog naar het concert van Muse, een weekend naar Eva, had ik een twittermeeting en ging naar de Draadstaal Kerstshow.

De laatste maand van het jaar stond voor mij vooral in het teken van Dexter, verkouden zijn, Serious Request en feestdagen. Ik vierde oud en nieuw met Elma, Suus, Sanne en nog heel veel meer mensen in Groningen en we hebben letterlijk gedanst tot we erbij neervielen (Lees: Suus en ik op onze hakken).

“Zo. Heftig,” fluiter ik in het halfdonker. Mijn bedlampje geeft een zwak schijnsel af op de rug van mijn boek. Een week geleden was deze nog egaal en nieuw. Nu staan de onuitwisbare bladzijde-omslagen in De Vrouw Die Met Vuur Speelde gegrift, het tweede deel uit de millennium-trilogie van Stieg Larsson. Zoals gewoonlijk las ik tot diep in de nacht door om het boek uit te krijgen. Het derde deel hoop ik nog voor het nieuwe jaar uit te hebben, zodat ik deze nog nét aan onderstaande lijst kan toevoegen.

Dat zou betekenen dat ik dit jaar maar (ongeveer) 30 boeken heb gelezen. Mijn verlanglijstje op Bol.com bevat nog 21 items en durf ik verder (bijna) niet meer aan te vullen. In mijn kamer bevind zich namelijk nog een beschamend hoge stapel boeken die nog gelezen moeten/mogen worden. Eén van mijn goede voornemens was om dit jaar de stapel weg te werken, maar ik plak er gewoon weer een jaar aan vast. Wat is jouw favoriete gelezen boek van 2009?

Boekenlijst 2009:
01. Ani Choying Dolma: Mijn stem voor vrijheid
02. Arnon Grunberg: Tirza
03. Carlos Ruiz Zafon: Het spel van de engel
04. Cecelia Ahern: Ik zal je nooit vergeten
05. Cecily von Ziegesar: De it-girl – Lekker
06. Cecily von Ziegesar: Gossip Girl – Kus kus kus
07. Danny Wallace: Yes Man!
08. Khaled Hosseini: Duizend Schitterende Zonnen
09. Lindsey Kelk: Ik Hou Van New York
10. Michael Wallner: April in Parijs
11. Paulien Cornelisse: Taal is zeg maar echt mijn ding
12. Raymond de Vries: Zak
13. Rianne Verwoert: Trouw(en)
14. Rita Spijkers: Hemelkind
15. Rob van Vuure: Het lingeriedenken
16. Santa Montefiore: In de schaduw van het palazzo
17. Sarah Forsyth: Mijn leven in de hel
18. Saskia Mulder: Alex
19. Saskia Noort: De verbouwing
20. Senay Ozdemir: De Harsclub
21. Shanna Swedson: De tovenaar op het witte paard
22. Shanne Swedson: Op Vleugels
23. Shopie Kinsella: Shopaholic & Baby
24. Simone van der Vlugt – Herfstlied
25. Stephenie Meyer: Twilight
26. Stephenie Meyer: Nieuwe maan
27. Stephenie Meyer: Eclips
28. Stephenie Meyer: Zielen
29. Stieg Larsson: Mannen die vrouwen haten
30. Stieg Larsson: De vrouw die met vuur speelde

Als ik aan deze blog begin, vraag ik mij af in welke (bestaande) categorie ik deze blog kan stoppen. De categorie muziek komt natuurlijk het dichtste bij maar dekt voor mijn gevoel toch de lading niet helemaal. Toen het vorige week begon te sneeuwen, had ik niet verwacht dat heel Nederland daardoor plat zou liggen. Dat ik zondag niet in een riante stoel naar de musical Joseph zat te kijken, maar de hele dag achter mijn laptop doorbracht, starend naar de live beelden van Serious Request 2009. Sindsdien praat ik over niets anders meer op twitter (en dus ook op Facebook), maar ook tegen mijn ouders of vrienden raak ik er niet over uitgepraat. Stop Malaria, Play the Music.

In 2004 werd het format van het jaar daarvoor (Request On Tour) flink uitgebreid om 3FM sterker te kunnen profileren. Maar een andere belangrijke reden was iets te doen voor een goed doel, de zender kwam in contact met het Rode Kruis. Die hulporganisatie vond dat in de wereld veel gebeurt dat nauwelijks in de publiciteit komt en vanaf dat jaar wordt er geld ingezameld verschillende projecten. Dit jaar strijden Gerard Ekdom, Annemieke Schollaardt en Giel Beelen in het Glazen Huis op de Grote Markt in Groningen tegen malaria. Stop Malaria, Play the Music.

Ik had graag een bezoek aan het Glazen Huis in de studentenstad willen brengen, helaas werkt het weer niet mee. Maar dat maakt de opbrengst er gelukkig niet minder om. De tussenstand na 96 uur is 1.058.594 euro. Ik vroeg gisteren You Don’t Know Love van Editors aan. Of deze ook al gedraaid is vannacht? Ik heb geen idee. Maar ik heb mijn goede daad gedaan gisteren en twee muskietennetten gefinancierd. Stop Malaria, Play the Music.

Soms moet je sommige woorden niet willen vertalen. De titel van deze blog zou dan superformiweldigeindefantakolosachtig zijn. Maar nee, dat dekt de lading gewoon niet voor de beschrijving van de Disney musical Sing-a-Long. Na de enthousiaste verhalen van Annika, Nicky en zo’n beetje alle Bekende Nederlanders, sleepte ik afgelopen zondag mijn moeder en zus mee naar het theater. En terwijl de zaal werd gevuld door ouders en héél veel kleine kinderen, vroegen we ons af of dit wel iets voor ons was. Gelukkig kregen we daar al snel antwoord op toen Chantal Janzen, Stanley Burleson, Jamai Loman en Casey Francisco het podium op kwamen met veel Engelstalige nummers.

De show zat goed in elkaar en ik heb zelden zo vaak moeten lachen tijdens een musical. Als Chantal bijvoorbeeld na een nummer van Casey langsloopt en zegt: “Wat kan die meid zingen he?!” Nu moet ik ook toegeven dat Chantal, Stanley en Jamai samen met Pia Douwes mijn favoriete musicalsterren zijn en dat Casey echt geweldig en veelzijdig kan zingen. Tijdens het eerste gedeelte zat ik met open mond te luisteren, na de pauze bewoog mijn mond ook daadwerkelijk mee toen er van ons werd verlangd mee te zingen. Onder begeleiding van een live-band, passeerden er talloze hitsongs de revue. Variërend van filmklassiekers Pocahontas en Aladdin tot het tegenwoordig populaire High School Musical en met songs uit musicals als The Lion King, De Kleine Zeemeermin, Tarzan (Jamai: “Oh nee, ik raak ook nooit van hem af!”), Beauty And The Beast en natuurlijk Mary Poppins (Chantal: “Ja, daar heb ik geen tv-prorgamma voor nodig hoor”). Ik heb mijn (musical)hart weer heerlijk kunnen ophalen en ik kijk nu nog meer uit naar zondag, dan ga ik naar Joseph And The Amazing Technicolor Dreamcoat.